10 ταινίες που ξεχωρίσαμε από το 65ο Φεστιβάλ των Καννών

...

Γράφει η συντακτική ομάδα του Reel.gr

Το 65ο Φεστιβάλ των Καννών έλαβε τέλος και για πολλούς ήταν μια από τις καλύτερες χρονιές του. Πολλές ταινίες παίχτηκαν, πολλές συζητήθηκαν, λίγες όμως βραβεύτηκαν. Εμείς εδώ στο Reel ψάξαμε και μετά από πολύ σκέψη αποφασίσαμε για τις 10 καλύτερες ταινίες που ανυπομονούμε να δούμε στις ελληνικές αίθουσες και σας τις παρουσιάζουμε.

No

Αν και γυρισμένη σε φορμάτ τηλεοπτικής παραγωγής της δεκαετίας του 80, πράγμα που την έκανε ηθελημένα δύσκολη στην παρακολούθηση, το «No» του Πάμπλο Λαρραϊν ήταν η πρώτη ταινία που χαρακτηρίστηκε ως «αριστούργημα» στο φετινό Φεστιβάλ των Καννών, επιβεβαιώνοντας τον χαρακτηρισμό αυτό μία εβδομάδα μετά την πρεμιέρα της, όπου και κέρδισε το μεγάλο βραβείο «Art Cinema» του τμήματος «Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών». Όπως και το σύνολο του έργου του Λαρραϊν, έτσι και το «Νο» αφορά στις μέρες της δικτατορίας του Πινοσέτ, μόνο που αυτή τη φορά έχει έναν διεθνώς αναγνωρισμένο ηθοποιό για πρωταγωνιστή, τον εξαιρετικό Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ στον ρόλο του campaign manager της αντιπολίτευσης του Πινοσέτ κατά την εκλογική περίοδο του 1988. Τρέιλερ μπορεί να μην υπάρχει ακόμα αλλά ανυπομονούμε!

The Hunt

Ο Τόμας Βίντερμπεργκ επιστρέφει 14 ολόκληρα χρόνια μετά το «Festen» με μια ταινία που συζητήθηκε πολύ. Το «The Hunt», που παρεμπιπτόντως είναι και η ταινία που ουσιαστικά διέσωσε την καριέρα του Βίντερμπεργκ, ο οποίος μετά το «Festen» δεν είχε σταυρώσει καλή κριτική, αφηγείται την ιστορία ενός δασκάλου που κατηγορείται από μία μικρή μαθήτρια του για παιδεραστία και βλέπει ξαφνικά όλο το χωριό να στρέφεται εναντίον του. Ταινία που εξυμνήθηκε για την καθηλωτική ερμηνεία του πρωταγωνιστή Μαντς Μίκκελσεν, ο οποίος τελικά κέρδισε και το βραβείο Καλύτερης Αντρικής Ερμηνείας, και για την ποικιλία των έντονων συναισθημάτων που σου δημιουργεί, το «The Hunt» ήρθε για να μείνει και ευελπιστούμε να το δούμε σύντομα στις ελληνικές σκοτεινές αίθουσες.

Angel’s Share

Φημολογείται ότι ήταν η αγαπημένη ταινία του προέδρου της κριτικής επιτροπής Νάνι Μορέτι και μπορεί να μην κατάφερε τελικά να κερδίσει τον Χρυσό Φοίνικα αλλά πήρε το Βραβείο της Επιτροπής για να μην μείνει παραπονεμένη. Στο «Angel’s Share», ο πάντα ευαίσθητος με κοινωνικά θέματα όπως η ανεργία και τα εργασιακά δικαιώματα Κεν Λόουτς, καταπιάνεται με την ιστορία ενός νεαρού πατέρα που γλιτώνει στο παρά τρίχα τη φυλακή, αποφασίζει να αλλάξει ριζικά τη ζωή του και το ρίχνει στο «ποτό». Η τρυφερή και ειλικρινής κωμωδία του Λόουτς έδωσε μια πιο εύθυμη νότα στο βροχερό Φεστιβάλ, κερδίζοντας κοινό και κριτικούς με το καίριο κοινωνικό της μήνυμα.

Mud

Είναι γεγονός πως το 65ο φεστιβάλ των Καννών, έκρυβε φέτος πολλούς άσσους στο μανίκι του, με έναν από αυτούς να είναι και το «Mud«, η μόλις τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του Νίκολς μετά το «Shotgun Stories» και το υπέροχο, indie διαμαντάκι, «Take Shelter«. Όπως φάνηκε από τις θετικότατες αντιδράσεις του κοινού, η ταινία η οποία πραγματεύεται την ιστορία δυο εφήβων που προσπαθούν να βοηθήσουν έναν φυγά να γλυτώσει από μια ομάδα κυνηγών επικυρηγμένων, βρέθηκε ψηλά στις προτιμήσεις των θεατών, παρέα με άλλες ταινίες όπως το εντυπωσιακό, pure cinema του Λέος Καράξ, «Holy Motors«, το δραματικό «Amour» του Μίκαελ Χάνεκε και το ‘feels so good to be a kid’ «Moonrise Kingdom» του Wes Anderson. Από τις καλύτερες ταινίες του φεστιβάλ, το «Mud» φαίνεται να απαιτεί τη προσοχή μας. Και θα την έχει.

Holy Motors

Πρόκειται για την πιο hyped ταινία του Φεστιβάλ. Η επιστροφή του Λέος Καράξ επέστρεψε μετά από 13 ολόκληρα χρόνια από τότε που γύρισε το “Pola X” και ξετρέλανε τους πάντες. Η νέα του ταινία “Holy Motors” είναι πλέον το talk of the festival και τόσο οι κριτικοί αλλά όλοι όσοι τον παρακολούθησαν στην επίσημη πρεμιέρα του την αποθέωσαν λέγοντας πως πρόκειται για μια από τις καλύτερες ταινίες του φετινού Φεστιβάλ. Το τρέιλερ που κυκλοφόρησε δείχνει τόσο περίεργο και αλλόκοτο που σε κάνει να μην ξεκολλάς τα μάτια σου από αυτό ενώ το καστ περιλαμβάνει από τον Ντένις Λαβάντ και Μισέλ Πικολί μέχρι και την Εύα Μέντες  και την Κάιλι Μινόγκ!

Moonrise Kingdom

Αυτή η ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασία που χαρακτηρίζει τον Γουές Άντερσον, καταφέρνει να μαγεύει τους πάντες με κάθε ταινία του. Εξαίρεση φυσικά δεν αποτέλεσε και το Moonrise Kingdom η οποία χαρακτηρίζεται ήδη από πολλούς μια από τις καλύτερες ταινίες του. Οι εικόνες, οι αφίσες και το trailer που έχουμε δει μέχρι στιγμής μοιάζει να είναι τόσο ζεστή, στιλάτη, νοσταλγική και ιδιότροπη όσο πρέπει, με την νεανική αγάπη να βρίσκεται στο επίκεντρο. Αν προσθέσεις και το υπέροχο καστ, την χιπστερική του κινηματογράφηση και τα κουκλίστικα σκηνικά του τότε έχουμε μια από τις πιο αναμενόμενες ταινίες του Φεστιβάλ. Και τι καλύτερο να αρχίσεις το καλοκαίρι σου μιας και κυκλοφορεί στις ελληνικές αίθουσες 14 Ιουνίου.

Killing Them Softly

Μπορεί να μην είναι το νέο “Drive” της χρονιάς που ίσως περιμέναμε ότι θα είναι, αλλά η νέα ταινία του Νεοζηλανδού σκηνοθέτη Άντριου Ντόμινικ (που μας είχε δώσει παλιότερα τα “Chopper” και “The Assassination of Jesse James”) σίγουρα είχε όλα τα στοιχεία και τον δυναμισμό για να το πετύχει. Παρόλα αυτά όμως με όλα αυτά που έχουμε διαβάσει και δει, το Killing Them Softly, η οποία πρόκειται για την μεταφορά του βιβλίου του Τζόρτζ Β. Χίγκινς “Cogan’s Trade”, φαίνεται να είναι αρκετά στυλιζαρισμένη και βίαιη αλλά, αναλογιζόμενοι και τις προηγούμενες ταινίες του Dominik, μάλλον την περιμένουμε και λίγο αργή. Ο Μπραντ Πιτ δείχνει αρκετά άνετος στον ρόλο του, ενώ το “America is not a country. It’s a business. Give me my money!”μάλλον θα είναι και η ατάκα της χρονιάς. Η ταινία αναμένεται να κυκλοφορήσει στις ελληνικές αίθουσες από τις 20 Σεπτεμβρίου.

Rust & Bone

Μία ταινία για την οποία ο τίτλος λέει πολλά και όχι τόσο ευχάριστα, είναι άλλο ένα εγχώριο προϊόν του φεστιβάλ, με το γάλλο σκηνοθέτη Ζακ Οντιάρ στο τιμόνι και μια γαλλοβελγική συνεργασία στο πρωταγωνιστικό δίδυμο. Ένα ακόμα δράμα περιωπής σε μια κατά τη γνώμη μου από τις υψηλότερες θέσεις της αξιοσημείωτης λίστας που αναδεικνύουν οι Κάννες, με το όνομα της Μαριόν Κοτιγιάρ να σηκώνει ένα μεγάλο μέρος των απαιτήσεων που έχει δημιουργήσει η συγκεκριμένη δουλειά, από τη στιγμή της ανακοίνωσης των ονομάτων μέχρι και το πρώτο τρέιλερ που κυκλοφόρησε, όπου μαζί με τον Ματίας Σέρνετς δίνουν μια πολύ καλή ιδέα για μια τρομερή χημεία και δύο συγκλονιστικές ερμηνείες (η Κοτιγιάρ αυτούς τους ρόλους τους έχει πολύ άνετα, με τρανή απόδειξη το Όσκαρ της στο «La Vie En Rose«). Ο σκηνοθέτης επιστρέφει 3 χρόνια μετά από μια καταπληκτική δουλειά που του χάρισε μια υποψηφιότητα για το χρυσό αγαλματάκι με το «Ένας Προφήτης«, κάτι που ανέβασε τον πήχη ακόμα ψηλότερα, με την ελπίδα βέβαια, να μη μας ρίξει τόσο πολύ ψυχολογικά.

Cosmopolis

Η επιλογή αυτή ακούει αποκλειστικά στο όνομα Κρόνενμπεργκ. Μετά από ένα μικρό διάλειμμα και μια μέτρια «Επικίνδυνη Μέθοδο«, ο σκηνοθέτης αναλαμβάνει ξανά δράση σε ένα άκρως ενδιαφέρον σενάριο βασισμένο στην ομώνυμη νουβέλα του Ντον ΝτεΛίλο. Και απ’ ότι διαγράφεται από τις πρώτες αντιδράσεις, το συγκεκριμένο σενάριο είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του, δίνοντάς του το περιθώριο να εντρυφήσει στην ανθρώπινη ψυχολογία και να σκιαγραφήσει μια ολόκληρη κοινωνία. Γιατί θέλουμε να τη δούμε; Για να δούμε που το πάει ο Κρόνενμπεργκ και αν θα καταφέρει να κάνει το δυναμικό comeback 5 περίπου χρόνια μετά το υποψήφιο για Όσκαρ «Επικίνδυνες Υποσχέσεις» (Eastern Promises). Για το εντυπωσιακό καστ των Ζουλιέτ Μπινός, Σαμάνθα Μόρτον και Πολ Τζιαμάτι. Και τέλος, γιατί ο Πάτινσον δείχνει να ξεφεύγει με μικρά αλλά πολύ σταθερά και έξυπνα βήματα από το ρόλο που τον καθιέρωσε και για μένα καθόλου μα καθόλου άδικα. Όπως και να χει ο Κρόνενμπεργκ κάτι παραπάνω θα ξέρει.

Amour

Οι Κάννες ψήφισαν, οι αυλαία έπεσε and the Palme d’ Or goes to: «Amou! Θα αναρωτιέστε πώς μια ταινία για το τέλος της ζωής βραβεύτηκε ως η κορυφαία του φεστιβάλ και δικαίως, καθ’ ότι ολίγον τι μακάβριο. Κι όμως, η συγκεκριμένη ταινία έχει κερδίσει κοινό και κριτικούς, έχει συγκινήσει με την αμεσότητα και τη δύναμη της ιστορίας που διηγείται και φαντάζομαι έχει πετύχει πάνω απ’ όλα σ’ αυτό, δεδομένου ότι το θέμα της πηγάζει μέσα από τις βασικές αρχές της ζωής. ο γερμανοαυστριακός σκηνοθέτης Μίκαελ Χάνεκε, στα 70 του χρόνια έχει καταφέρει να αποδώσει με αριστουργηματικό τρόπο, κατά γενική ομολογία, αυτά που δεν μπορούν να ειπωθούν με λέξεις. Και αυτό θέλουμε να δούμε, πώς με τόση μαεστρία έχει καταφέρει να κερδίσει κάθε ηλικία, με μοναδικά όπλα του την ειλικρίνεια και την αγάπη, μεταφερόμενα μέσα από τις υπέροχες ερμηνείες δύο μεγάλων, ίσως όχι τόσο γνωστών, αλλά εξαιρετικών ηθοποιών της γαλλικής σχολής.

Συντακτική ομάδα του Reel.gr

Αγαπάμε τον κινηματογράφο και όλα του τα είδη χωρίς διακρίσεις και κουλτουριάρικες αγκυλώσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ