Ολική Επαναφορά – Total Recall (2012)

...






 

Γράφει ο Παύλος Σηφάκης


Σκηνοθεσία: Len Wiseman
Σενάριο: Kurt Wimmer,Mark Bomback
Πρωταγωνιστούν: Colin Farrell, Bokeem Woodbine,Bryan Cranston,Kate Beckinsale,Jessica Biel
Διάρκεια: 118’
Χώρα: Η.Π.Α., Καναδάς

 

Να ομολογήσω κατ’ αρχάς ότι δεν έχω δει το οριτζιναλ Total Recall. Γιουχάρετε ελεύθερα αλλά έχω πρόβλημα να δω τον Άρνολντ σε οποιαδήποτε ταινία πέραν του Εξολοθρευτή. Παρ’ όλα αυτά, έχω κατά καιρούς χαζέψει μεγάλα αποσπάσματα της ταινίας στην τηλεόραση, και τα έχω βρει αρκετά διασκεδαστικά.

Το ριμέικ όμως αυτό είναι αρκετά διαφορετική υπόθεση. Όπως και πολλές άλλες παρόμοιες περιπέτειες των ημερών μας, το Total Recall του 2012, είναι μουντό, σοβαρό (ή μήπως σοβαροφανές;) και «σκοτεινό». Μην ανησυχείτε, η κοπέλα με τα τρία βυζιά είναι ακόμα εδώ, αλλά όσοι περιμένετε να ακούσετε το “Consider this a divorce”, μάλλον θα απογοητευτείτε (αν και μεταξύ μας, αυτή ήταν μία ατάκα που άξιζε να την ακούσεις ΜΟΝΟ από το στόμα του ρομποτικού Άρνι).

Η υπόθεση είναι σχετικά γνωστή: Μετά από παγκόσμιους χημικούς πολέμους, το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη μας έχει κριθεί ως ακατοίκητο. Μόνες κατάλληλες εκτάσεις είναι πλέον η Αγγλία και η Αποικία (a.k.a Αυστραλία). Κάθε μέρα, εργάτες από την Αποικία ταξιδεύουν υποχρεωτικά στην Αγγλία μέσω της «Πτώσης» (δηλαδή ενός ταχύτατου underground ταξιδιού!) ώστε να αποτελέσουν φθηνή, εκμεταλλεύσιμη εργατική δύναμη για τις Αγγλικές εταιρείες. Ο Νταγκ (Κόλιν Φάρελ), είναι ένας από τους εργάτες της Αποικίας. Νιώθοντας ότι ζει τη ζωή του βαρετά και σα σκλάβος, αποφασίζει να πάει στην εταιρεία Rekall, όπου σου φυτεύουν στο μυαλό ψεύτικες αναμνήσεις ώστε να ζήσεις έστω και για λίγο την τρελή φαντασίωση που ποτέ δεν έζησες. Λίγο πριν ολοκληρωθεί η διαδικασία αυτή της μεταφοράς (ή μήπως λίγο μετά;) αστυνομικοί εισβάλλουν στα γραφεία της εταιρείας και αρχίζουν να κυνηγούν τον Νταγκ, ο οποίος αποκαλύπτεται ότι έχει τις πολεμικές ικανότητες μυστικού πράκτορα!

Το βασικό παιχνιδάκι της ταινίας «είναι αλήθεια αυτό που ζει ο Νταγκ ή εικονική πραγματικότητα» δυστυχώς απαντάται πολύ γρήγορα κι έτσι χάνεται ένα διφορούμενο που θα μας κρατούσε το ενδιαφέρον μέχρι το φινάλε. Και είναι κρίμα, γιατί ένα ενδιαφέρον κόνσεπτ μετατρέπεται σε μία μάλλον τυπική περιπέτεια καταδίωξης, όπου τα κυνηγητά αυτοκινήτων και οι εκρήξεις έχουν το πρώτο λόγο. Εντάξει, δεν περιμένεις και φιλοσοφική αναζήτηση, αλλά τουλάχιστον ευελπιστείς σε μια πιο ενδιαφέρουσα σεναριακή εκμετάλλευση της αρχικής ιδέας. Τα car chases πάντως από μόνα τους είναι εντυπωσιακά και τα ειδικά εφφέ πρώτης ποιότητας. Ο κόσμος είναι εξ ολοκλήρου κατασκευασμένος με CGI κι όμως μοιάζει αληθινός μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Παρ’ όλα αυτά, όσον αφορά τη σκηνογραφία, έχω να παρατηρήσω ότι τη βρήκα λίγο υπερφορτωμένη. Η ιδέα πίσω από τον κόσμο είναι ενδιαφέρουσα (μιας και δεν υπάρχει κατοικήσιμος χώρος, τα σπίτια χτίζονται σχεδόν το ένα πάνω στο άλλο δημιουργώντας έτσι «κάθετες» πόλεις). Η πραγματοποίηση της όμως, αν και ρεαλιστική, είναι χαοτική ως προς τη γεωγραφία του χώρου και δεν ευνοεί τον προσανατολισμό στις σκηνές δράσης. Όσον αφορά δε την πλανοθεσία, πέρα από ορισμένα εντυπωσιακά βιντεο-γκειμ πλάνα, δεν υπάρχει κάτι το ξεχωριστό.

Ο Κόλιν Φάρελ δίνει ένα πιο ευάλωτο προφίλ στον Νταγκ απ’ ότι (φαντάζομαι) έδινε ο Σβαρτζενέγκερ και, χωρίς να δίνει καμιά φοβερή ερμηνεία, κερδίζει τη συμπάθειά σου. Η Κέιτ Μπέκενσιλ στο ρόλο της σκύλας συζύγου, περιφέρει την ομορφιά της με ναρκισσισμό λες και κάνει πασαρέλα, ενώ η Τζέσικα Μπίελ είναι επαρκής σε ένα μάλλον ξενέρωτο ρόλο. Ο Μπράιν Κράστον του Breaking Bad είναι πειστικός ως αρχι-κακός και ο Μπίλι Νάι πειστικός ως αντιστασιακός ηγέτης στα περίπου 50 δευτερόλεπτα που εμφανίζεται!

Το Total Recall βλέπεται ευχάριστα καθώς υπάρχει συνεχιζόμενη αίσθηση κινδύνου και η δράση δε σταματάει. Θέλει όμως να είναι υπερβολικά σοβαρό χωρίς να αναπτύσσει με σοβαρότητα ούτε τον κόσμο, ούτε τις βασικές του ιδέες και καταλήγει να γίνεται έτσι σοβαροφανές και άνευ ουσίας αναμασώντας κλισέ του είδους σε κάθε στροφή. Αφού οι δημιουργοί δεν είχαν το σκοπό ή τη διάθεση να εμβαθύνουν στο κόνσπετ, ίσως θα ήταν καλύτερα να κρατήσουν το ανάλαφρο στυλ του ορίτζιναλ. Ίσως έτσι να το διασκεδάζανε κι αυτοί κι εμείς λίγο περισσότερο.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ