Πως Να Κλέψετε Έναν Ουρανοξύστη (2011)

...






 

Γράφει ο Παύλος Σηφάκης

 

[typography font=»Calibri» size=»11″ size_format=»px»]Σκηνοθεσία: Brett Ratner[/typography]
[typography font=»Calibri» size=»11″ size_format=»px»]
Σενάριο: Ted Griffin και Jeff Nathanson[/typography]
[typography font=»Calibri» size=»11″ size_format=»px»]
Πρωταγωνιστούν: Ben Stiller, Eddie Murphy, Casey Affleck, Matthew Broderick[/typography]

 

[typography font=»Calibri» size=»11″ size_format=»px»]Διάρκεια :104′[/typography]

[typography font=»Calibri» size=»11″ size_format=»px»]Χώρα: Η.Π.Α.[/typography]

 

[/sixcol_one] [sixcol_five_last][tabs style=»boxed»] [tab title=»Κριτικη«]

Με θυμάμαι λοιπόν κοντά 10 χρονών να κάθομαι σε ένα σινεμά και να βλέπω το Δάσκαλος Για Κλάματα με τον Έντι Μέρφι. Θυμάμαι το συνομήλικο κοινό να χαχανίζει σε κάθε κλανιά και κάθε ρέψιμο και θυμάμαι να κοιτάω γύρω μου σαστισμένος, προσπαθώντας να καταλάβω ποιό είναι το αστείο που χάνω. Δύο πράγματα μου συνέβησαν μετά την προβολή αυτής της ταινίας: ανέπτυξα ένα ιδιαίτερα απαιτητικό κριτήριό προς τις κωμωδίες και μια βαθιά αντιπάθεια προς τον Έντι Μέρφι.

Αυτή η αντιπάθεια με κράτησε μακριά από τις περισσότερες ταινίες του Αμερικανού κωμικού (βλ. Pluto Nash, Norbit κι άλλα διαμάντια) όλα αυτά τα χρόνια. Βλέποντας το τρέηλερ του Πως να Κλέψετε Έναν Ουρανοξύστη πριν μήνες όμως κάτι σκίρτησε μέσα μου. Για δες, λέω στον εαυτό μου, σα να ‘χει πλάκα εδώ πέρα ο Έντι Μέρφι. Και όντως δεν έπεσα έξω. Ο Έντι Μέρφι έχει πλάκα. Κι ο Μπεν Στίλερ έχει πλάκα. Ακόμα και ο Μάθιου Μπρόντερικ έχει πλάκα. Όλοι έχουν πλάκα. Εκτός απ’ την ταινία την ίδια.

Ο Μπρετ Ράτνερ και οι σεναριογράφοι, στήνουν μία ταινία με θέμα μια ομάδα υπαλλήλων ενός ουρανοξύστη που αποφασίζουν να κλέψουν έναν μεγαλοκαρχαρία ο οποίος επένδυσε τις συντάξεις τους στο χρηματιστήριο και κατόπιν… τις εξαφάνισε προς όφελός του! Ο πονηρός επιχειρηματίας μένει στο μεγαλύτερο και ακριβότερο penthouse του ουρανοξύστη στον τελευταίο όροφο και οι ήρωές μας πρέπει να ξεπεράσουν μια σειρά από εμπόδια για να διαρρήξουν το διαμέρισμα του και να βρουν που κρατάει κρυμμένα 20 εκατομύρια δολλάρια! Όπως λέει το τρέηλερ “it’s not robbery, it’s payback!”

Είναι κρίμα που μια ιστορία τόσο επίκαιρη δεν εκμεταλλεύται το premise της για να αναπτύξει οποιαδήποτε ενδιαφέρουσα σκέψη ή φιλοσοφία πάνω στα οικονομικά γεγονότα που έχουν συνταράξει τον κόσμο την τελευταία 3ετία. Σύμφωνοι, μιλάμε για Χολιγουντιανή ταινία, αλλά και πάλι η απλοικότητα της σου βγάζει μία απογοήτευση. Και δεν είναι μόνο η κοινωνική σκέψη που λείπει από το έργο, είναι και το οποιοδήποτε ενδιαφέρον για τις σχέσεις μεταξύ των χαρατκήρων. Με τουλάχιστον 5-6 πρωταγωνιστές, υπήρχε πληθώρα δυναμικών που θα μπορούσαν να είχαν αναπτυχθεί οι οποίες παραμένουν δυστυχώς ανεξερεύνητες αφήνοντας τους ήρωες να υπάρχουν ως οχήματα πλοκής ή ως οχήματα γέλιου ποτέ όμως ως ολοκληρωμένοι, ανθρώπινοι χαρακτήρες. Ο Μπρετ Ράτνερ καταφέρνει να αποσπάσει διασκεδαστικές ερμηνείες από το καστ του αλλά η οπτικοποίηση της ιστορίας του παραμένει φλατ και ενδιαφέρεται περισσότερο να επενδύσει στην περιπέτεια παρά στην κωμωδία της ιστορίας του.

Και όντως, με κάποιες καλοστημένες περιπετειώδεις σκηνές ένιωσα την αγωνία μου να χτυπάει κόκκινο (ειδικά σε μία συγκεκριμένη υψοφοβική σκηνή), πλην όμως αν ήθελα αγωνία θα πήγαινα να δω θρίλερ, δε θα πήγαινα να δω το Πως να Κλέψετε Έναν Ουρανοξύστη. Και ακρβώς εκεί έγκειται το μεγαλύτερο αμάρτημα της ταινίας. Δεν είναι κακή- κάθε άλλο: είναι καλά κατασκευασμένη, η πλοκή κυλάει ευχάριστα, υπάρχουν κάποια twist and turns στη διαδρομή και στο φινάλε (όπως βέβαια και αρκετές ευκολίες)  και οι ηθοποιοί κάνουν ότι μπορούν παίζοντας στο μάξιμουμ των δυνατοτήτων τους. Το σενάριο όμως δεν είναι αστείο. Απλά πράγματα. Πέρα από μερικές ατάκες και πέρα από λιγοστά γκαγκς η κωμωδία δε βγαίνει από πουθενά και όσο προχωράει η πλοκή, η δράση παίρνει το πάνω χέρι.

Το καλύτερο που μπορεί να προκύψει από το Πως να Κλέψετε Έναν Ουρανοξύστη είναι η ανακουφιστική διαπίστσωη πως ο Έντι Μέρφι μπορεί ακόμα να βγάλει γέλιο και να πλάσει χαρακτήρα ναι μεν υπερβολικό αλλά όχι απαραίτητα εξωφρενικό ή γελοίο. Το χειρότερο που μπορεί να προκύψει από το Πως να Κλέψετε Έναν Ουρανοξύστη είναι η όχι και τόσο ανακουφιστική διαπίστωση ότι το είδος της κωμωδίας περνάει κρίση. Οι προσδοκίες μου έφταναν μέχρι το roof garden αλλά η κωμωδία παρέμεινε προσγειωμένη κάπου στο ισόγειο και η ταινία απέτυχε να ανταποκριθεί στο πιο απλό και απαιτητικό μου κριτήριο: να με κάνει να γελάσω.[/tab] [tab title=»Trailer«][/tab] [tab title=»Εικονες«]

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ