Trespass (2011)

...







[fblike style=»button_count» showfaces=»false» width=»450″ verb=»like» font=»tahoma»]

 

Γράφει η Βάσω Γκαγκά

 

Σκηνοθεσία: Joel Schumacher

Σενάριο: Karl Gajdusek

Πρωταγωνιστούν: Nicolas Cage, Nicole Kidman, Cam Gigandet, Liana Liberato, Cam Gigandet

 

Διάρκεια: 93’

Χώρα: ΗΠΑ

[/sixcol_one] [sixcol_five_last][tabs style=»boxed»] [tab title=»Κριτικη«]

Μια ομηρία surreal…

Όταν βλέπεις στα credits μιας ταινίας Τζόελ Σουμάχερ, Νίκολας Κέιτζ και Νικόλ Κίντμαν δεν πάει ο νους σου στο κακό… Και για να μη γίνουμε απ’ την αρχή κακοί δε θα προλογίσουμε, στιγματίζοντας την ταινία με τη λέξη «αρπαχτή». Πηγαίνεις,βέβαια και συ γυρεύοντας όταν επιλέγεις να παρακολουθήσεις μια καθαρόαιμη ταινία ομηρίας, αλλά και πάλι λες δεν μπορεί. Το όλο στόρι λοιπόν, ασχολείται με την εισβολή ληστών στο εντυπωσιακό σπίτι ενός επιχειρηματία διαμαντιών,οι οποίοι κρατούν ομήρους τα μέλη της οικογένειας, στην προσπάθειά τους να αποσπάσουν το μικρό αδαμάντινο θησαυρό.

Η εύκολη λύση είναι να τα βάλουμε με τον φαινομενικά άπειρο σεναριογράφο που, πραγματικά για κατόρθωμα πρόκειται, χώρεσε σε μία ταινία όλες τις περιπτώσεις των πιθανών κινήτρων, τρόπων διαφυγής, τρόπων διαπραγμάτευσης και ψυχολογικών μεταπτώσεων των χαρακτήρων μιας ομηρίας. Μιλάμε για πλούσιο υλικό που συμπιέζεται σε μια μορφή διαρκούς αλληλουχίας καταστάσεων και συναισθημάτων φτάνοντας σε σημείο να απουσιάζει το νόημα. Προσθέτοντας και έναν ερωτοχτυπημένο διαρρήκτη τότε πιστεύω ότι το θέμα αγγίζει τα όρια του σουρεαλιστικού.

Οπότε προχωράς και στη σκηνοθετική σκοπιά του θέματος μπας και πιαστείς από κάπου, αλλά είναι απογοητευτικό το πόσο ρηχά στέκεται ο Σουμάχερ στο πόστο αυτό. Αδικαιολόγητα λάθη και υπερβάλλων ζήλος σε επεξηγήσεις και σε σκιαγράφηση χαρακτήρων που σε συνδυασμό με το wannabe ανατρεπτικό σενάριο κάνει τα 90 λεπτά διάρκειας να μοιάζουν τα διπλά.

Θα ήταν άδικο νομίζω στη συγκεκριμένη ταινία να ασχοληθούμε με τις υποκριτικές ικανότητες των πρωταγωνιστών. Η μόνη ένσταση έχει να κάνει με την ποιότητα των ηθοποιών αυτών σε σχέση με τις επιλογές τους. Και καλά, τη ροπή του Κέιτζ τώρα τελευταία σε ρόλους «έκπληξη» την ξέραμε, αλλά για τη Νικόλ Κίντμαν ομολογουμένως φαντάζει αδικαιολόγητο. Και όχι για το επιλεκτικό της βιογραφικό, αλλά για τη συγκεκριμένη επιλογή ενός ρόλου που στερείται εμφανώς φαντασίας και ουσίας. Η προσπάθεια και η όρεξη υπάρχουν, για να μην παρεξηγούμαστε. Τόσο από το πρωταγωνιστικό ζευγάρι όσο και από τον Μπεν Μέντελσον και τον Καμ Γκίγκαντετ (ο ερωτοχτυπημένος…) που κάνουν αξιέπαινες προσπάθειες να φωτίσουν στοιχεία των χαρακτήρων τους. Φανταστείτε τί γίνεται όμως, όταν από ένα χαρακτήρα λείπουν τα χαρακτηριστικά ή μάλλον όταν αυτά είναι τόσα πολλά που αδυνατούν να τον χαρακτηρίσουν.

Για να πούμε όμως και έναν καλό λόγο, το σπίτι στο οποίο διαδραματίζονται τα γεγονότα είναι καταπληκτικό, οπότε σε περίπτωση που βαρεθείτε, παρατηρήστε λίγο γύρω το χώρο, γιατί από αρχιτεκτονικής και διακοσμητικής απόψεως πραγματικά αξίζει τον κόπο…

Η ταινία απευθύνεται σε φανατικούς θαυμαστές των πρωταγωνιστών ή του σκηνοθέτη και προσφέρεται βέβαια, για καθαρά εγκυκλοπαιδικούς λόγους. Και σε καμιά περίπτωση δεν αξίζει τα λεφτά του σινεμά. Τα λεφτά της ενοικίασης και πολύ της είναι…

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ