Το τελευταίο εκτενές επεισόδιο του δεύτερου κύκλου «True Detective»

"Omega Station"

Η δεύτερη σεζόν του «True Detective» ουσιαστικά εξερευνούσε τις ψυχές τεσσάρων ανθρώπων που τους είχε καταπιεί ο κόσμος που ζούμε. Ήταν παραμελημένα, εγκαταλελειμμένα και κακοποιημένα παιδιά. Παιδιά των οποίων το μόνο τους έγκλημα ήταν ότι γεννήθηκαν. Παιδιά τα οποία μεγάλωσαν για να γίνουν απομονωμένοι, πληγωμένοι, μοναχικοί και, μερικές φορές, σκληροί ενήλικες. Η…»μοίρα» τους έφερε όλους κοντά για κάτι που νόμισαν στιγμιαία πως ήταν ένας υψηλότερος σκοπός – η επιδίωξη της δικαιοσύνης, κάτι που σήμαινε διαφορετικά πράγματα για τον καθένα τους χωριστά. Ίσως όλοι τους να είδαν αυτή την αναζήτηση της αλήθειας σαν έναν τρόπο να αρχίσουν ξανά τη ζωή τους ή να επανορθώσουν για τα λάθη τους ή ακόμα να ‘ράψουν» τις πληγές του κακού που τους είχε συμβεί. Είχαν τους λόγους τους. Αλλά η ένωσή τους αυτή ήταν ακόμα μία τραγική κοσμική φάρσα.

SPOILER ALERT!!

Ήταν όλοι τους καταδικασμένοι εξαρχής και, στο τέλος, ο κόσμος που τους είχε καταπιεί μια φορά, τους πήρε πάλι πίσω. Δεν ασχολήθηκε καθόλου μαζί τους, ούτε στο τέλος ούτε πρωτύτερα.

Aυτός ο κύκλος αφορούσε έναν πρώην στρατιώτη που προσπαθεί να ξεφύγει από το παρελθόν του και την αλήθεια για τον εαυτό του, ένα κακοποιημένο κοριτσάκι που γίνεται αναπληρωτής σερίφης, παίζει με μαχαίρια και έχει καταστεί σχεδόν ανίκανη να δώσει ή να λάβει ανθρώπινη αγάπη, ένα εγκαταλελειμμένο μικρό αγόρι που γίνεται ένας έμπειρος γκάνγκστερ κι ένας καλός άνθρωπος που καταστρέφεται μέσα από ένα τρομερό έγκλημα και ζει μια εγκληματική ζωή μετά από αυτό προκειμένου να το ξεπεράσει. Όλοι τους ονειρεύονταν τρόπους διαφυγής : να πάρουν πίσω της δουλειά της μοτοσυκλέτας, να αναθρέψουν δικά τους παιδιά (παρά τα όσα είχαν υποστεί οι ίδιοι στη δική τους ανατροφή), να επιβιβαστούν σε ένα πλοίο για τη Βενεζουέλα, να την κάνουν με μια τσέπη γεμάτη διαμάντια, να συναντήσουν μια γυναίκα ντυμένη στα λευκά, να συναρμολογήσουν το παζλ ώστε να ξεσκεπάσουν μια τεράστια συνωμοσία, φέρνοντας έτσι τους ενόχους ενώπιον της δικαιοσύνης και καθαρίζοντας τα δικά τους ονόματα.

fotos-promocionales-de-omega-station
Τίποτα από αυτά δεν λειτούργησε φυσικά έτσι όπως το είχαν προβλέψει. Το φως στο τέλος του τούνελ είναι απλά ο κόσμος που φλέγεται. Όλοι τους βρίσκονταν μέσα σε ένα κουτί το οποίο σιγά σιγά έκλεινε γύρω τους κάνοντάς τους να σβήσουν ασφυκτικά, αλλά ακόμα και αυτοί που κατάφεραν να αποδράσουν από το κουτί δεν θα είναι ποτέ πια οι ίδιοι.

Ας δούμε όμως λίγο πιο σταδιακά αυτό το επεισόδιο :H Ani Bezzerides καταζητείται για φόνο. Το ίδιο και ο Ray Velcoro. O Frank Semyon πετάει από την πλάτη του λοιπούς γκάνγκστερς και διεφθαρμένους πολιτικούς και μελετάει το επόμενό του βήμα. Ο Paul είναι νεκρός μετά από μια υπόγεια αντιπαράθεση με τις δυνάμεις πίσω από τη συνωμοσία.

Για την ακρίβεια, το «Omega Station» είναι γεμάτο από σχεδόν θρησκευτικές εικόνες, νοήματα και μεταφορές. Η απώλεια, η λύτρωση, η εκδίκηση, η κάθαρση, η άφεση, η αποδοχή : αυτές οι ιδέες αποτελούν και την καρδιά του επεισοδίου. Η Ani και ο Ray παλεύουν γύρω από όλα αυτά που θεωρούν ότι οφείλουν στον Paul, ο οποίος πέθανε, ουσιαστικά, για τη δική τους σωτηρία. Ο Ray ορκίζεται να εκδικηθεί αυτούς που κατέστρεψαν τις ζωές τους. Χαιρετάει περήφανα σχεδόν, τελικά, τα χρόνια της μίζερης πατρικής φιγούρας που υπήρξε, καθώς αποχαιρετά το γιο που αφήνει πίσω – και βλέποντας τον Chad πιο χαρούμενο από ό,τι τον έχουμε δει ποτέ, καθισμένο σε ένα τραπέζι με φίλους, και το αστυνομικό σήμα του παππού του στο πλάι. Χωρίς ο Ray να γνωρίζει ότι το DNA τεστ τελικά αποδεικνύει την αληθινή του πατρότητα πάνω στον Chad, ηχογραφεί ένα τελευταίο μήνυμα αγάπης και μια μεγάλη απολογία. Ο γιος του μπορεί να μην το ακούσει ποτέ, αλλά ο Ray έπρεπε να το βγάλει από μέσα του.

129c4406-4011-4068-930f-fa7be092c7d5-2060x1236

H Αni παίρνει κάποιου είδους εκδίκηση, μεταφέροντας όλες τις αποδείξεις που είχαν μαζέψει στα χέρια της δημοσιογραφίας, όλες τις αποδείξεις που θα αποκάλυπταν τους συνωμότες που σκότωσαν τους συναδέλφους της, απείλησαν την οικογένειά της και την οδήγησαν στο να βρίσκεται συνεχώς κρυμμένη. «Αυτά τα γεγονότα και τα πειστήρια πληρώθηκαν με αίμα, οπότε να τα τιμήσεις», λέει στον ρεπόρτερ. «Δεν ξέρω αν θα κάνουν κάποια διαφορά, αλλά θα έπρεπε, γιατί αξίζουμε έναν καλύτερο κόσμο.» Αλλά δεν είναι αυτό το μοναδικό της κίνητρο, μιας και θέλει να καθαρίσει και το όνομα του Ray. «Του το χρωστάω αυτό, το χρωστάω και στους γιους του«. Ναι, απ’ό,τι φάνηκε, η Ani έφερε στον κόσμο και το δεύτερο παιδί του Ray, αποτέλεσμα της βραδιάς που περάσανε μαζί.

Σε μια πολύ όμορφα μονταρισμένη σκηνή ο Ray και η Ani μοιράζονται και προσπαθούν να δικαιολογήσουν τους προσωπικούς τους δαίμονες. Κανείς τους δεν ζητάει βέβαια συμπόνια από τον άλλον. Αποζητούν μονάχα την ζεστασιά της σύνδεσης και της επικοινωνίας, και αυτή η σύνδεση είναι και σωματική και ψυχική. Αυτοί οι άνθρωποι που ήταν κλεισμένοι στον εαυτό τους για τόσο καιρό ανοίγονται ο ένας στον άλλον, και η σειρά «ανοίγεται» μαζί τους.

Περισσότερο από κάθε άλλο χαρακτήρα, ο Frank αποκαλύπτει τη χλιαρότητα που του προσφέρει το να απορρίψει τον πραγματικό του εαυτό, και τη ζωντάνια που τον κατακλύζει όταν εντέλει τον αποδέχεται. Τώρα που ο Frank έδιωξε από πάνω του κάθε ελπίδα του να ζήσει ως νομοταγής πολίτης, τώρα που επέστρεψε ως ένας αγνός γκάνγκστερ, τώρα που ετοιμάστηκε για πόλεμο, ο Frank (και ο Vaughn, κατ’επέκταση) λάμπει.

Η σειρά εμμένει στις συζητήσεις του με τη Jordan και πλέον διώχνει από το θεατή κάθε αμφιβολία ότι δεν τη νοιάζεται πραγματικά. Άλλωστε η καλύτερη ίσως σκηνή του επεισοδίου ανήκει σε αυτόν δικαιωματικά με το επιβλητικό πλάνο της ερήμου να τον τραβάει πίσω, καθώς αυτός, πεισμωμένος όσο ποτέ κάνει το δικό του αγώνα για ζωή, απελευθέρωση από το παρελθόν και ελπίδα για το αύριο, μέσα από μια σειρά από παραισθήσεις και μεταφορές και το κλείσιμο να ανήκει σε αυτόν και τη Jordan και την ειρήνη που δεν αποκαταστάθηκε ποτέ τελικά μέσα του παρά τη δύναμη της ψυχής του.

69801-frank

Παρά τις εμφανείς βελτιώσεις του ωστόσο, το «Omega Station», ακόμα υποφέρει σε σημεία από τα ίδια ελαττώματα που βαραίνουν και τα προηγούμενα επεισόδια. Μετά την μπουκωμένη ένταση της πρώτης και δεύτερης πράξης, στο φινάλε αφήνονται από το τσουβάλι όλοι οι μαζεμένοι μηχανισμοί που έπρεπε να είχαν διανεμηθεί πιο οργανωμένα και στα προηγούμενα επτά επεισόδια. Κι ενώ αυτό από τη μία δεν είναι απαραίτητα κακό, μιας και ο θεατής δεν μένει με το «γιατί» να αντηχεί στα αυτιά του, ούτε με απορίες για την έκβαση της υπόθεσης, από την άλλη όμως το φινάλε δίνεται πολύ πιο «πηχτά» απ’ό,τι θα άρμοζε, και αυτό δεν θα συνέβαινε εάν υπήρχε μια ισορροπημένη αναλογία σεναριακά ανάμεσα στα επεισόδια.

Πολλοί ίσως θεωρήσουν αρνητικό και το γεγονός ότι το «True Detective» δεν έδωσε ποτέ στη δεύτερη σεζόν του μια συγκεκριμένη ταυτότητα, είτε αυτή είναι neo-noir, είτε μια μοντέρνα αστική ιστορία, είτε μια αλληγορία δοσμένη σε βερσιόν παραμυθιού. Αντιθέτως, είναι λίγο από όλα αυτά, χωρίς να ασπάζεται εξ ολοκλήρου τα χαρακτηριστικά κάποιας από αυτές τις ταυτότητες. Πρόκειται σίγουρα για ένα πολύ αξιοπρεπές, καλοστημένο και δυνατό κομμάτι τηλεόρασης, αλλά λόγω του πρώτου κύκλου και των προσδοκιών που αυτός δημιούργησε (αν και οι δύο κύκλοι δεν πρέπει να συγκρίνονται μεταξύ τους) είναι φυσικά αναμενόμενο να το «ψειρίσει» κανείς.

Το τελευταίο αυτό επεισόδιο δεν έφερε στην επιφάνεια τις θεωρίες και το μπέρδεμα που μας εξίταρε με το φινάλε της πρώτης του σεζόν, κι ακόμα ως ένα πολύ δυνατό κεφάλαιο σε μια αρκετά καλή σεζόν, σκόνταψε μερικές φορές. Ωστόσο μας μεταφέρει ένα μεγάλο κύμα τηλεοπτικής δυνατότητας και ακόμα περισσότερων προσδοκιών που σίγουρα θα μείνει στην επιφάνεια για αρκετό καιρό.

Θα τα πούμε σε δύο εβδομάδες. 
Ίσως και λιγότερο.

Μαρίνα Βερλέκη

Η Μαρίνα είναι ένας αποτυχημένος κλώνος stormtrooper, επομένως περιορίζεται στο να γράφει και να σχολιάζει συνεχώς. Αλλά κατά βάθος θα ήθελε να είναι το σκισμένο all-star του Mark Renton.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ