Γάμος σε Δόσεις – Un Plan Parfait (2012)

...






 

Γράφει ο Παναγιώτης Μήτσικας


Σκηνοθεσία: Pascal Chaumeil
Σενάριο: Laurent Zeitoun, Yoann Gromb, Béatrice Fournera, Philippe Mechelen
Πρωταγωνιστούν: Diane Kruger, Dany Boon, Alice Pol
Διάρκεια: 104’
Χώρα: Γαλλία
Διανομή: Feelgood

 

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων χρόνων, ένα πρόβλημα υπάρχει με τους Γάλλους και τις ταινίες τους. Για κάθε «The Artist» και «Σώμα με Σώμα» θα βγαίνουν αναρίθμητες άλλες χωρίς κανένα λόγο ύπαρξης. Φιλμ που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τα χολιγουντιανά αντίστοιχα που λατρεύουμε να μισούμε και να σχολιάζουμε για το πόσο ανέμπνευστα είναι. Μία τέτοια περίπτωση είναι και το «Γάμος σε Δόσεις» που κάνει πρεμιέρα στη χώρα μας την Πέμπτη 27 Ιουνίου.

Στο παραδοσιακό οικογενειακό τραπέζι των Χριστουγέννων, μία οικογένεια περνάει την ημέρα αυτή με την (όχι και τόσο ευχάριστη) παρέα της προϊσταμένης της μίας εκ των γυναικών. Κατά τη διάρκεια της κουβέντας, αποκαλύπτεται ένα άτυπο μυστικό, και συγκεκριμένα, η «κατάρα» που θέλει τις γυναίκες της εν λόγω φαμίλιας, να μην πετυχαίνουν ποτέ στον πρώτο τους γάμο, άλλα παρά μόνο στον δεύτερο. Ακολουθούν χαρακτηριστικά παραδείγματα και η συζήτηση γρήγορα πάει στην Ιζαμπέλ(η αιθέρια Ντάιαν Κρούγκερ), η οποία έφτασε πιο κοντά από όλες στην ευτυχία με την πρώτη της προσπάθεια. Η ιστορία αυτή, αποτελεί και το κεντρικό θέμα της ταινίας και αρχίζει η εξιστόρηση των περιπετειών της νεαρής, που παρότι έδειχνε να μην πιστεύει στην προκατάληψη που κατείχε τόσο σημαντικό ρόλο στη ζωή των οικείων της, τελευταία στιγμή αποφασίζει να την ακολουθήσει απόλυτα. Κανονίζει ένα ραντεβού στην Κοπεγχάγη για να πραγματοποιήσει λευκό γάμο (με το αζημίωτο) με έναν Δανό, αυτός την στήνει και τελικά βρίσκει το ιδανικό θύμα στο πρόσωπο του αξιαγάπητου γκαφατζή Ζαν-Υβ(Ντάνι Μπουν). Όμως ένα φαινομενικά εύκολο κόλπο, θα αποτελέσει μεγάλο «βραχνά» για την άτυχη Ιζαμπέλ.

Ο Πασκάλ Σομέιγ, ορμώμενος από την πρότερη επιτυχία του, με το Heartbreaker του 2010 και πρωταγωνιστές τον Ρομαίν Ντουρί και την πάλαι ποτέ κυρία Ντεπ, Βανέσα Παραντί, αποφάσισε να συνεχίσει στο ίδιο μοτίβο κωμωδίας. Αυτή τη φορά όμως, τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως ακριβώς θα ήθελε, καθώς το σενάριο είναι κάπως κακογραμμένο και το στόρι μοιάζει βγαλμένο από την πιο κλισέ κομεντί που θα μπορούσε κάλλιστα να φέρει ως πρωταγωνιστές την Κέιτ Χάντσον και τον Μάθιου Μπρόντερικ. Από τα πρώτα λεπτά της ταινίας, έχεις μαντέψει ήδη ποια θα είναι η τελική έκβαση, ενώ όλες οι καταστάσεις που βιώνουν οι πρωταγωνιστές μοιάζουν τραβηγμένες από τα μαλλιά. Η Ντάιαν Κρούγκερ, παρότι παρουσιάζεται απείρως ψυχρή και αντιπαθητική από το σενάριο, είναι όπως πάντα λαμπερή και αξιαγάπητη, ενώ κάπως σώζει τα προσχήματα και το πηγαίο κωμικό ταλέντο του Ντάνι Μπουν(Micmacs, Welcome to the Sticks). Η παραγωγή είναι ιδιαίτερα δαπανηρή για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, με χαρακτηριστική τη χρήση τεχνολογίας CGI σε αρκετές σκηνές(ειδικότερα μία με ένα λιοντάρι μοιάζει κάπως γελοία και ψεύτικη) και τα ταξίδια των πρωταγωνιστών σε πάμπολλες τοποθεσίες εντός και εκτός Ευρώπης.

Σε τελική ανάλυση, είναι μία αδιάφορη μέχρι νύστας ταινία, που δε μας προσφέρει απολύτως τίποτα σε σχέση με τις αναρίθμητες παρόμοιες που έχουμε δει στο παρελθόν. Άλλη μία γαλλική προσπάθεια που θα λησμονηθεί ταχύτατα. Ας ελπίσουμε πως θα συνεχίσουν να βγάζουν τουλάχιστον ένα ποιοτικό έργο κάθε χρόνο.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ