Underworld: Η Αιματοχυσία (2016)

Μπόλικη δράση, άψογες μάχες και μια Beckinsale στα φόρτε της

 ★★★☆☆ 

Σκηνοθεσία: Anna Foerster
Σενάριο: Gory Goodman
Πρωταγωνιστούν: Kate Beckinsale, Theo James, Lara Pulver
Διάρκεια: 91′
Χώρα: HΠΑ
Διανομή: Feelgood Entertainment

thumbnail_uw5_intl_1sht_fnl_date_webΗ Σελήνη επιστρέφει για άλλη μια φορά (μα δεν βάζει μυαλό αυτό το βαμπιράκι) και αντιμετωπίζει τις στρατιές από μπρατσωμένα αγόρια που μυρίζουν αίμα και βρεγμένη τρίχα, στην πέμπτη συνέχεια της σειράς ταινιών που έκαναν την Kate Beckinsale star πρώτου (;) μεγέθους.

Η Celine έχει διώξει μακριά της την κόρη που απέκτησε με τον Michael για να την προστατεύσει, επειδή αποτελεί το σπανιότερο pokemon όλων (Νυχτερίδα + Λύκος = baby) και προσπαθεί να ζήσει την ήρεμη (και βαρετή ίσως, αν έχεις συνηθίσει να σκοτώνεις για το τίποτε) ζωή της νοικοκυράς σε κάποια χώρα του πρώην Ανατ. Μπλοκ, λίγα τετράγωνα μακριά από το hostel όπου οι διεστραμμένοι ιδιοκτήτες του ξεπαστρεύουν τους τουρίστες-νοικάρηδες τους…

Ποδιά, ελιά και κότσο τα μαλλιά η Celine αλλά δεν την αφήνουν ν’ αγιάσει (τρόπος του λέγειν, καθότι καταραμένη) μιας και άλλη πολεμίστρια με τις ικανότητες της δεν υπάρχει σε όλη την πλάση και είναι απαραίτητη στους Λύκους (αλλά και τους Βρικόλακες) για να πραγματοποιήσουν τα σκοτεινά σχέδια τους. Οπότε και πάλι η κακομοίρα η Celine θα βάψει τα χέρια της με αίμα αθώων (λέμε τώρα) ανθρωποφάγων τεράτων!

Αν δεν έχεις δει, φίλε αναγνώστη, κάποια από τις τέσσερις προηγούμενες ταινίες της σειράς, μάλλον ζούσες κάτω από την πέτρα. Αλλά η σκηνοθέτης Anna Foerster (μην μπερδεύεσαι, καμία σχέση με τους Forester της «Τόλμης») has your back και η Celine-Kate μας κάνει recap στο τι έχει περάσει ως τώρα στα προηγούμενα films του franchise. Εγώ θα συμπληρώσω πως εκτός από τη βαμπιρέλλα της καρδιάς μας, ΤΟΣΟ βασανισμένη, είναι μόνο η Alice του «Resident Evil» και θα σωπάσω.

Την υπόθεση θα την χαρακτήριζα απλοϊκή, μιας και στις ταινίες της σειράς «Underworld» δεν είναι οι διάλογοι και η πλοκή που μετράνε τόσο (ιδίως από τη δεύτερη και μετά) αλλά οι χορογραφημένες μάχες, η βία (εξού και «Αιματοχυσία» ο τίτλος, ξέρουν τι κάνουν) και τα σκηνικά/κοστούμια. Σε όλα αυτά, το film παίρνει δέκα με τόνο, με μόνο αρνητικό το ότι σε κάποια σημεία μου φάνηκε τόσο πολύ στυλιζαρισμένο όλο το πράγμα που χάνει και το παραμικρό ίχνος αληθοφάνειας (τι σας λέω τώρα!)…

Τι εννοώ:
Οκ, τα βαμπίρ είναι κοκέτικα και οι λυκάνθρωποι λέσια αλλά είναι τόσο στημένο το καθετί στα βαμπίρ (τα συμβούλια των γηραιών, η υποδοχή κάθε επισκέπτη του Οίκου και οι δεξιώσεις του εν καιρώ πολέμου) που – όπως και ο Joker του «Suicide Squad» – φτάνει στο άλλο άκρο και από το πολύ προσεγμένο καταλήγει να φαίνεται σαν να ασχολείται ΜΟΝΟ με αυτό. Δηλαδή, αν μπούμε στο σύμπαν του «Blood Wars» και πάρουμε για δεδομένο ότι τα γεγονότα είναι αληθινά, δεν μπορεί να συντηρηθεί ο κόσμος αν ασχολούνται όλοι μόνο με την εμφάνιση τους. Δηλαδή θα με έπειθε περισσότερο αν τους έβλεπα ταλαιπωρημένους να μάχονται για την επιβίωση τους, όσο κοκεταρίες και να είναι. Για παράδειγμα, έξω λυσσομανάνε οι λύκοι και μέσα τα βαμπίρ πίνουν αίμα από κολονάτα ποτήρια σαν να βρίσκονται σε όρθιο κάλεσμα του Ζάχου Χατζηφωτίου. Εκείνη που κινεί τα νήματα και κάνει όλες τις μηχανορραφίες, σε κάθε σκηνή εμφανίζεται με άλλο ρούχο και διαφορετική κόμμωση. Πότε προλαβαίνει να δολοπλοκεί και να αλλάζει outfits σαν παρουσιάστρια της Eurovision; Δεν με πείθουν (γι’ αυτόν και μόνο τον λόγο, θέλω να με πιστέψεις)!

Κατά τα άλλα, τα σκηνικά είναι εξαιρετικά και δεν περιορίζονται μόνο σε εσωτερικούς χώρους αλλά και σε εξωτερικούς, όπως για παράδειγμα οι παγωμένοι καταρράκτες του βορρά. Η χρωματική παλέτα όλης της ταινίας αλλά και των κουστουμιών είναι από jet black (που λάνσαρε η Apple) ως σκούρο καφέ. Μόνο το αίμα, όταν εμφανίζεται δίνει έναν άλλο τόνο στην ταινία αλλά όχι κόκκινο της φωτιάς, περισσότερο σε βυσσινί.

Σε γενικές γραμμές έχει πολλή δράση (που καλύπτει τα σεναριακά κενά), άψογες μάχες, την Kate πιο αδύνατη και μάχιμη από ποτέ αλλά με την πιο απαίσια περούκα ever (μάλλον την δανείστηκαν από το σήριαλ του Mega «Η ζωή της άλλης»).

Δεν είναι καθόλου κακό αν ξέρεις τι πας να δεις. Αν έχεις δει τα προηγούμενα, θα το εκτιμήσεις περισσότερο από το τέταρτο μέρος, που κατ’ εμέ ήταν επιεικώς απαράδεκτο.

Χρήστος Σφιάτκος

Παιδί του lifestyle και του κινηματογράφου, ο Χρήστος περνάει τις μέρες και τις νύχτες του στην πόλη διαβάζοντας άπειρα ξένα περιοδικά (καθώς τα ελληνικά έχουν κλείσει), βλέποντας ταινίες, τουιτάροντας και κάνοντας (συνήθως) μεταμεσονύχτιους περιπάτους με τον σκύλο του στα σοκάκια και τα πάρκα των βορείων προαστίων.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ