Ανάμεσα Σε Δυο Κόσμους – Upside Down (2012)

...






 

Γράφει ο Γιώργος Αγγελόπουλος


Σκηνοθεσία: Juan Diego Solanas
Σενάριο: Santiago Amigorena, Juan Diego Solanas
Πρωταγωνιστούν: Kirsten Dunst, Jim Sturgess, Agnieshka Wnorowska, Timothy Spall
Διάρκεια: 107’
Χώρα: Καναδάς, Γαλλία
Διανομή: Village

 

Υπάρχουν ταινίες βαρετές, ανυπόφορες, αδιάφορες ακόμα και κακές μα δεν υπάρχει πιο εκνευριστικό από τις ταινίες “χαμένες ευκαιρίες”. Είναι σαν εντυπωσιακά μεγάλα μπαλόνια που αρχικά θαυμάζεις, αλλά χωρίς να το ξέρεις έχουν μια μικρή τρυπούλα, από την οποία σιγά σιγά βγαίνει αθόρυβα ο αέρας, μέχρι που καταλήγεις μ’ ένα ξεφούσκωτο κουφάρι από προσδοκίες που δεν εκπληρώθηκαν. Και είναι μεγάλο κρίμα γιατί αντί να σκέφτεσαι τη ταινία που μόλις είδες, σκέφτεσαι τη ταινία που θα μπορούσε να ήταν η ταινία που μόλις είδες.

Το “Ανάμεσα σε Δύο Κόσμους” ξεκινάει από μια πρωτότυπη ιδέα που τη κατατάσσει άνετα στις ταινίες “high-concept”. Ο κόσμος χωρίζεται σε δύο κομμάτια, ανάποδα μεταξύ τους, τα οποία λειτουργούν σαν αντίβαρο το ένα για το άλλο. Κανείς δε μπορεί να μεταφερθεί από τον έναν κόσμο στον άλλον καθώς η βαρύτητα το κάνει αδύνατο. Αυτό δε σταματάει βέβαια τον πρωταγωνιστή(Adam) απ’ το να ερωτευτεί την Eden,η οποία ζει στον έτερο και πιο προνομιούχο κόσμο. Έτσι ο Αdam δουλεύει σε μια εφεύρεση που όχι μόνο θα κάνει δυνατή την εκπλήρωση του έρωτα του, αλλά ταυτόχρονα θα αλλάξει ριζικά τον κόσμο απειλώντας την υπάρχουσα προνομιούχα τάξη.

Το μεγαλύτερο ατού της ταινίας είναι η ιδιαιτερότητα του κόσμου και οι νόμοι που τον διέπουν. Ο Solanas ασχολήθηκε πολύ με αυτόν κι αυτό φαίνεται από τη μοναδική οπτικοποίηση ενός φανταστικού περιβάλλοντος με μεγάλη ακρίβεια και απροσδόκητο αλλά ταιριαστό ρεαλισμό. Το ίδιο ισχύει και για το πρακτικό του όλου εγχειρήματος, όπου με μια επεξηγηματική, αν και ελαφρώς άχαρη, voice-over αφήγηση μας εισάγει στον κόσμο και λύνει τις οποιοσδήποτε απορίες θα μπορούσαμε να έχουμε. Η όμορφη φωτογραφία και ευφάνταστη σκηνοθετική ματιά του Solanas δίνουν σκηνές απείρου κάλους που χορταίνουν το μάτι, ενώ παράλληλα λειτουργούν ευρηματικά μέσα στον ιδιαίτερο αυτόν κόσμο. Έναν κόσμο στον οποίο γεννιέται ένας έρωτας που είναι αντίθετα όχι μόνο σε ανθρώπινους, αλλά και φυσικούς νόμους.

Κι ενώ είσαι φτιαγμένος και λές να το, έρχεται το αριστούργημα, όλα γυρίζουν ανάποδα και πάνε ασορτί με τον κόσμο της ταινίας. Με όση ακρίβεια ξεκινάει στην αρχή, με ακόμα περισσότερη αφέλεια κι αοριστία κλείνει στο τέλος. Τα εμπόδια υπερπηδούνται με χαζούς διαλόγους, οι ισχυροί και ιδιοφυείς κακοί παίζονται σαν μεγάλα κορόιδα και το αγόρι φιλάει το κορίτσι κι όλα λύνονται. Σου αφήνει την αίσθηση ότι οι δημιουργοί εξαντλήσανε το πάθος τους πριν το τέλος της ταινίας κι απλά τα μάζεψαν όλα όπως όπως για άλλη παραλία. Στα αρνητικά προστίθεται ένας μετριότατος ερμηνευτικά-αλλά παρ’ όλα αυτά γοητευτικός Jim Sturgess και μια Kirsten Dunst που ενώ είναι καλή, έχει τόσο αδιάφορο ρόλο που στη θέση της θα μπορούσες να βάλεις και μια γλάστρα χωρίς να κάνει μεγάλη διαφορά.

Το “Ανάμεσα σε Δυο Κόσμους” είναι μια ταινία που μπορεί να υπερέχει σε ευφάνταστα στοιχεία και όμορφες εικόνες, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για την αποφυγή της κρυάδας ενός προχειροφτιαγμένου σεναρίου με εύκολες λύσεις που υποβαθμίζουν τη νοημοσύνη του κοινού. Ένα κάπως γοητευτικό μα δυστυχώς άνισο αποτέλεσμα.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ