Ο Κώστας Βαξεβάνης στον κινηματογράφο

...

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Η επικαιρότητα έχει χαρακτηριστεί από την υπόθεση Βαξεβάνη. Σε μία τολμηρή κίνηση ο δημοσιογράφος μέσω του δημοσιογραφικού εντύπου του HOTDOC εξέδωσε την λίστα των ατόμων από το Usb της Λαγκάρντ. Το περιοδικό έγινε ανάρπαστο, το συγκεκριμένο άρθρο συζητήθηκε και αναδημοσιεύτηκε από πολλά άλλα site. Εκτός όμως απ’ αυτή τη μεγάλη επιτυχία, ο Κώστας Βαξεβάνης συνελήφθη. Ευτυχώς αφέθηκε ελεύθερος αλλά το γεγονός αυτό λέει πολλά για την ελευθερία του τύπου στη χώρα μας.

Μερικές μέρες αργότερα ο διευθυντής της ΕΡΤ Αιμίλιος Λιάτσος απολύει τους παρουσιαστές της πρωινής εκπομπής της ΝΕΤ. Και μέτα μια δημοσιογράφο από την ΕΤ3 επειδή είπε ότι ήταν ισχυρή η αστυνομική παρουσία έξω από τον ναό του Αγίου Δημητρίου στη Θεσσαλονίκη κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Προέδρου της Δημοκρατίας και του Πρωθυπουργού.

Όλα αυτά τα γεγονότα, μας θυμίζουν ότι η ελευθερία του τύπου δεν είναι δεδομένη στην Ελλάδα. Ακόμα κι αν επί χρόνια πιστεύαμε στο MEGA και τους λοιπούς κλώνους του, είναι πλέον δύσκολο να αρνηθούμε ότι η κατευθυνόμενη ενημέρωση και ο έλεγχος που επιβάλλεται στη δημοσιογραφία είναι πλέον απροκάλυπτος. Μιλώντας με κινηματογραφικούς όρους όμως, πόσο σημαντική είναι η ελευθερία του τύπου;

Ο Ron Howard στην ταινία του Frost/Nixon μιλάει για ένα φιλόδοξο δημοσιογράφο που ξεπέρασε τον εαυτό του και τις δυνατότητες τους τολμώντας να μεταβεί από από απλός διασκεδαστής σε δημοσιογράφο με τόλμη και πυγμή. Και κατάφερε μέσα από το ολίγον ντοκιμενταρίστικό του βλέμμα και την σοβαρότητα και ακρίβεια του σεναρίου, να δείξει την δύναμη που έχει ο τύπος όταν αποκαλύπτει και ξεσκεπάζει σκάνδαλα όπως το Watergate. Το πορτραίτο του πλέον αναγνωρισμένου ως διεφθαρμένου πρόεδρου από τον εξαιρετικό Frank Langella παρουσιάζεται ως αδύναμο μπροστά στην αλήθεια που αναδεικνύει ο επίσης εκπληκτικός Michael Sheen στο ρόλο του δημοσιογράφου David Frost. Και εκεί φαίνεται η ουσία τους επαγγέλματος που ουσιαστικά αποτελεί λειτούργημα και όπλο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να ρίξει φως σε συγκεκαλυμμένες πολιτικές υποθέσεις.

Ο Frank Langella πρωταγωνιστεί σε μία ακόμη ταινία για έναν δυναμικό δημοσιογράφο. Στο Goood Night and Good Luck, την αρτιότερη μέχρι τώρα ταινία του George Clooney, o David Strathairn υποδύεται τον Edward Murrow ένα παρουσιαστή που αρνείται να υποταχθεί στις πρακτικές του μακαρθισμού που καταδίκασαν, έχοντας ανεπαρκή στοιχεία, πολλούς ανθρώπους με την υποψία του “ίου” του κομμουνισμού. Ανάμεσα στα πολλά βραβεία που απέσπασε η ταινία είναι και τα τέσσερα μεγάλα βραβεία στο φεστιβάλ Βενετίας μεταξύ των οποίων και της καλύτερης ταινία και σεναρίου.

Η ελευθερία του τύπου είναι επίσης το θέμα μιας άλλης μεγάλης ταινίας. Της Υπόθεσης Λάρι Φλίντ του Milos Forman. Ο αυθάδης και προκλητικός Λάρι Φλίντ που τον υποδύεται αριστοτεχνικά ο υποψήφιος για Oscar σ’ αυτό το ρόλο, Woody Harrelson είναι ο εκδότης του “παράνομου” για την εποχή του πορνοπεριοδικού Hustler. Μέσα από την διαδικασία της εκτενούς δίκης για το τι είναι παράνομο και τι όχι και με την αλληγορία του σεναρίου, ο σκηνοθέτης υποστηρίζει το απαράβατο δικαίωμα του κάθε δημοσιογράφου ή εντύπου να εκδίδεται και να κυκλοφορεί ακόμα κι αν δεν αρέσει σε κάποιους. Μπορεί η ταινία να άπτεται περισσότερο του συντηρητισμού της τότε κοινωνίας αλλά δρα και ως απόδειξη της δύναμης που έχει ένας δημοσιογράφος ακόμα και αν έχει ισχυρούς εχθρούς.

Η ελευθερία του τύπου είναι κατοχυρωμένη σε κάθε χώρα που θέλει να λέει ότι έχει δημοκρατία. Και η δημοσιογραφία (όπως και ο κινηματογράφος) οφείλει να είναι θαρραλέα είτε αυτό αφορά το θέμα ή τον τρόπο που παρουσιάζει μια αλήθεια. Όλες οι παραπάνω ταινίες το αποδεικνύουν περίτρανα.

*Οι παραπάνω ταινίες βασίζονται σε πραγματικούς ανθρώπους και γεγονότα

Διαβάστε εδώ τα υπόλοιπα άρθρα του Deforming Lens

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ