Δεσμώτης του Ιλίγγου – Vertigo (1958)

...






 

Γράφει ο Πέτρος Θεοδωρίδης



Σκηνοθεσία: Alfred Hitchcock
Σενάριο: Alec Coppel,Samuel A. Taylor, (βασισμένο στο βιβλίο των) Pierre Boileau, Thomas Narcejac
Πρωταγωνιστούν: James Stewart, Kim Novak, Barbara Bel Geddes


Διάρκεια: 128’
Χώρα: Η.Π.Α.

 

Ένας αστυνομικός του Σαν Φρανσίσκο, ο Σκοτ Φέργκιουσον, φεύγει από το Σώμα λόγω της υψοφοβίας του. Ένας παλιός του φίλος και εφοπλιστής, τον προσλαμβάνει για να παρακολουθεί την νευρωτική, με τάσεις αυτοκτονίας, γυναίκα του, Μαντλέν (η Κιμ Νόβακ ξανθιά). Ο αστυνομικός την ερωτεύεται, αλλά αδυνατεί να την σώσει όταν αυτή επιχειρεί ένα πήδημα θανάτου από… ψηλά. Καιρό μετά, κι ενώ προσπαθεί να ξεφύγει από τις εμμονές του, θα ξανασυναντήσει την νεκρή του αγάπη στο πρόσωπο της μελαχρινής Τζούντι (η Κιμ Νόβακ σε διπλό ρόλο).

Ισορροπώντας ανάμεσα στη ψυχαγωγία και την έξυπνη πλοκή, τα ευφυολογήματα και την ανάλαφρη αλλά αψεγάδιαστη σκηνοθεσία, ο Χίτσκοκ έδωσε αυτό που εύστοχα περιέχει η μνημειώδης απάντηση που έδωσε στον Τρυφώ:

«Κάποιες ταινίες, αποτελούν φέτες της ζωής. Οι δικές μου ταινίες, είναι φέτες κέικ.»

Στον Τρυφώ εξάλλου, δήλωσε και πως μια από τις αγαπημένες του δουλειές είναι το Vertigo (1958) ή Δεσμώτης του Ιλίγγου όπως έγινε γνωστό στην Ελλάδα. Το Vertigo όμως με τη σειρά του, πέραν από τα μεγάλα ονόματα του Τζέιμς Στιούαρτ και της Κιμ Νόβακ, μας έδινε και μια πλοκή που ξέφευγε από όσα είχαμε συνηθίσει. Ξαφνικά, οι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με τις εσωτερικές τους φοβίες, αποταυτίζονται και ενεργούν ως Άλλοι και στο τέλος ξεγυμνώνονται από τα πάθη τους αισθανόμενοι εξαπατημένοι από τις αδυναμίες τους και τον κόσμο. Οι απαντήσεις μπορεί να είναι μεταφυσικές. Μπορούν όμως να είναι και προϊόν ψυχανάλυσης. Έτσι, το Vertigo, βρίσκεται στη θέση να ικανοποιήσει και ένα κοινό ευρύτερο από αυτό που χαρακτήριζε τις παραγωγές του Χόλυγουντ και αυτός ήταν ο λόγος που η απήχησή του μεγάλωνε με τα χρόνια.

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ