V/H/S (2012)

...






 

Γράφει ο Δημήτρης Μπουτουρέλης – Γραμματικόπουλος


Σκηνοθεσία: Matt Bettinelli-Olpin, David Bruckner, Tyler Gillett, Justin Martinez, Glenn McQuaid, Radio Silence, Joe Swanberg, Chad Villella, Ti West, Adam Wingard
Σενάριο:Simon Barrett, Matt Bettinelli-Olpin, David Bruckner, Tyler Gillett, Justin Martinez, Glenn McQuaid, Radio Silence, Nicholas Tecosky, Chad Villella, Ti West
Πρωταγωνιστούν: Calvin Reeder, Lane Hughes, Adam Wingard, Hannah Fierman, Mike Donlan, Joe Sykes
Διάρκεια: 116’
Χώρα: Η.Π.Α.

 

Σπονδυλωτό θρίλερ με 6 ξεχωριστές ιστορίες τρόμου, μια σειρά από τύπου found-footage μικρές ιστορίες, γυρισμένες από 5 διαφορετικούς σκηνοθέτες και την κολεκτίβα σκηνοθετών Radio Silence. Όλα ξεκινάνε όταν ένας άγνωστος προσλαμβάνει μια συμμορία για να διαρρήξει ένα έρημο σπίτι στην εξοχή και να βρει μια βιντεοκασέτα. Η φαινομενικά εύκολη αποστολή αποκτά βαθμό δυσκολίας όταν οι διαρρήκτες ανακαλύπτουν πως το σπίτι δεν ακριβώς εγκαταλελειμμένο. Στη συνέχεια, τα πράγματα περιπλέκονται ακόμη περισσότερο, καθώς η σπάνια κασέτα που χρειάζονται βρίσκεται κάπου ανάμεσα σε εκατοντάδες home-tapes που στοιβάζονται στα δωμάτια. Όταν η περιέργεια τούς ωθήσει να προβάλουν κάποιες από αυτές στην οθόνη, τότε αυθεντικές εικόνες φρίκης, μυστικές σέχτες, φαντάσματα και πίδακες αίματος ξεπροβάλλουν και τους αλλάζουν τη ζωή.

Αλητάκια της κακιάς ώρας που τα σπάνε όλα στο πέρασμά τους, μαλακισμένα κολεγιόπαιδα που βγήκαν για να μεθύσουν και να μαγνητοσκοπήσουν τις ερωτικές τους πράξεις, ένα νερόβραστο ζευγάρι σε διακοπές, ένα παντελώς αταίριαστο κουαρτρέτο φίλων που κόβει βόλτες στα δάση, μια μισότρελη τύπισσα σε σχέση από απόσταση και μια παρέα από τίμιους κάγκουρες που ψάχνουν να βρουν ένα πάρτυ. Αυτοί είναι οι πρωταγωνιστές και το βασικό storyline των έξι διαφορετικών ιστοριών που περιλαμβάνει το «V/H/S», ο νέος απόγονος της τρέλας που ακούει στο όνομα «Paranormal Activity». Έχει γίνει η νέα μόδα το found-footage story telling αλλά πέραν ορισμένων τρανταχτών εξαιρέσεων, οι περισσότερες από αυτές τις ταινίες είναι σκουπίδια. Το «V/H/S» μπορεί να γλιτώνει αυτό τον χαρακτηρισμό αλλά δεν σώζεται και τελείως. Γιατί στην τελική, πόσο ενδιαφέρον μπορεί να έχει μια ταινία η οποία παρότι είναι χωρισμένη στα έξι συνεχίζει να έχει παντελώς ενοχλητικούς πρωταγωνιστές;

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Αρχικά να ξεκαθαρίσουμε ότι καμία ιστορία δεν συνδέεται με την άλλη με κανένα απολύτως τρόπο. Είναι απλώς έξι ξεκάρφωτες ιστορίες, με τη μόνη διαφορά ότι οι πρωταγωνιστές της πρώτης παρακολουθούν τις υπόλοιπες πέντε σε μια τηλεόραση ενός σκοτεινού σπιτιού, με έναν νεκρό σαπιοκοιλιά να κείτεται σε μια πολυθρόνα ακριβώς από πίσω τους. Αρκετά σουρεάλ. Βάσει αυτού λοιπόν, η ταινία, πέραν από τη συνολική εικόνα που δίνει, μπορεί να αναλυθεί και να αξιολογηθεί χωρισμένη στα έξι, κάθε μία ιστορία ξεχωριστά.

Έχουμε και λέμε. Το κεντρικό στόρι είναι απλά ηλίθιο. Όχι, δεν είναι τρομακτικό. Είναι απλά ηλίθιο. Και ενοχλητικό. Το πρώτο από τα παράλληλα στόρι είναι ίσως το καλύτερο απ’ όλα. Σέξυ, γκορ και ως ένα βαθμό εθιστικό. Το δεύτερο στόρι πάλι είναι αδιάφορο με μια μικρή ανατροπή στο φινάλε. Το τρίτο στόρι είναι κακογραμμένο και παντελώς κουλό. Το τέταρτο στόρι είναι αστείο. Βγάζει γέλιο, αν και αμφιβάλλω ότι είναι αυτός ο σκοπός του. Το πέμπτο πάλι είναι αρκετά ενδιαφέρον, με εξαιρετική κορύφωση στο φινάλε.

Στο σύνολο όλα αυτά μεταφράζονται ως εξής: το «V/H/S» είναι μια ιδιαίτερα μεγάλη σε διάρκεια ταινία (συγκριτικά με τις υπόλοιπες του είδους του) και παρ’ ότι έχει πολύ καλή ατμόσφαιρα δεν καταφέρνει να σου κρατήσει το ενδιαφέρον αμείωτο και για τις δύο ώρες που διαρκεί. Και ο λόγος είναι απλός. Ορισμένες ιστορίες είναι κακές, ορισμένες είναι καλές. Είναι τόσο μικρή η διάρκεια της κάθε ιστορίας που το όλο πράγμα γίνεται πολύ αντικειμενικό. Κάθε κομμάτι έχει κάποια ιδιαίτερα στοιχεία. Αν σε εξιτάρουν τα στοιχειωμένα σπίτια θα σου αρέσει η πέμπτη ιστορία. Αν πάλι σου αρέσουν τα ρεαλιστικά θρίλερ, που δεν έχουν να κάνουν με το υπερφυσικό, θα προτιμήσεις τη δεύτερη ιστορία. Και ούτω καθεξής. Δεν καταφέρνεις να δεθείς με κάποιον χαρακτήρα, δεν σε ενδιαφέρει κανενός η επιβίωση (ίσως επειδή είναι σχεδόν όλοι βούρλα), δεν ταυτίζεσαι με κανέναν. Είναι σα να μαζεύτηκαν 10 άτομα, να ρίξαν κάτω ιδέες για θρίλερ, να συνειδητοποίησαν ότι καμία ιδέα δεν παρέχει αρκετό υλικό για μεγάλου μήκους ταινία και να αποφάσισαν να τις χώσουν όλες μαζί σε μία. Και έτσι μένουν όλοι ικανοποιημένοι.

Σίγουρα δεν είναι άσχημη η ιδέα πίσω από το «V/H/S», αλλά ακόμα πιο σίγουρα το αποτέλεσμα δεν είναι το ιδανικό. Είναι βέβαια εξαιρετική επιλογή για αντροπαρέα που ξέμεινε σαββατόβραδο στο σπίτι και αποφάσισε να τη βγάλει με πίτσες, μπύρα και θρίλερ.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ