Αγάπησα Ένα Ζόμπι – Warm Bodies (2013)

...






 

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος


Σκηνοθεσία: Jonathan Levine
Σενάριο: Jonathan Levine, βασισμένο στο βιβλίο του Isaac Marion
Πρωταγωνιστούν: Nicholas Hoult, Teresa Palmer, John Malkovich, Analeigh Tipton, Dave Franco
Διάρκεια: 97’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: ODEON

 

Το Χόλυγουντ δείχνει να αγαπάει τις εφηβικές αντισυμβατικές ιστορίες αγάπης. Οι βρικόλακες είχαν την τιμητική τους τα τελευταία χρόνια με το “Twilight Saga” και τα αμέτρητα χρήματα που έφερε στα ταμεία έκανε το Χόλυγουντ να καταλάβει ότι χτύπησε φλέβα χρυσού. Έτσι, αρχίζει μια τρελή αναζήτηση για να μεταφέρουν το επόμενο μυθιστόρημα στην μεγάλη οθόνη, έτσι ώστε να γίνει το επόμενο big hit που θα κάνει τα κοριτσόπουλα ανά την υφήλιο να πάρουν την δόση τους από απαγορευμένη αγάπη μετά το τέλος της αγαπημένης τους σειράς “Twilight”. Και η αλήθεια είναι ότι δεν χρειάστηκε να ψάξουν και πολύ, μιας και η εφηβική λογοτεχνία είναι γεμάτη από αυτά.

Ένας μυστηριώδης ιός εξαπλώνεται σε ολόκληρο τον πλανήτη, μετατρέποντας τους πολίτες, διαρκώς, σε πεινασμένα ζόμπι χωρίς αναμνήσεις και αισθήματα. Οι ελάχιστοι θνητοί που γλύτωσαν από τη μανιακή επέλαση του ιού παραμένουν στοιβαγμένοι και κατατρομαγμένοι σε πλήρη οχύρωση, αναπολώντας το ευτυχισμένο τους παρελθόν. Αλλά όλα αυτά αλλάζουν όταν μερικά ζόμπι θα πέσουν πάνω σε ανθρώπους οι οποίοι ψάχνουν για προμήθειες. Ο R (Nicholas Hoult), ένα καλόψυχο νεαρό ζόμπι, είναι τόσο γοητευμένος από το υπέροχο ζωντανό που ακούει στο όνομα Τζούλι (Teresa Palmer), που την ώρα που κάποιοι σύντροφοί του θέλουν να την κατασπαράξουν εκείνος της σώζει τη ζωή.

Αυτή είναι η ιστορία του “Warm Bodies” και, ναι, μιλάει για την αγάπη μιας κοπέλας με ένα σαρκοφάγο ζόμπι όπου τρώνε το μυαλό των θυμάτων τους για να βλέπουν τις αναμνήσεις του και να νιώθουν, έστω και λίγο ζωντανοί. Κι εκεί που πίστευες ότι τα έχεις δει όλα… Βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Issac Marion, η ταινία είναι δημιούργημα του σκηνοθέτη των indie αγαπημένων, πλέον, ταινιών “50/50” και “The Wackness”, Jonathan Levine. Ο Levine ξέρει σε τι κοινό απευθύνεται και από την αρχή δημιουργεί τις βάσεις πάνω στις οποίες θα κινηθεί. Για αντισυμβατική ιστορία αγάπης, το στόρι και η σκηνοθεσία μοιάζουν να είναι αρκετά συμβατικές. Καθώς η ιστορία εξελίσσεται, καταλαβαίνεις πως στηρίζεται πάνω στο κλασσικό, πλέον, τετριμμένο μοτίβο τέτοιου είδους ταινιών: το αγόρι είναι το «τέρας» της υπόθεσης, η κοπέλα δεν τον θέλει στην αρχή αλλά σιγά σιγά τον ερωτεύεται, κυνηγητό από τους κακούς, σώζονται, the end.

Όμως, παρόλο της συμβατικότητάς του τα ζόμπι, τα οποία κυκλοφορούν εδώ, είναι αρκετά αντισυμβατικά. Δεν κρέμονται σάρκες, δεν μοιάζουν σαπισμένα, δεν μοιάζουν καν τρομαχτικά! Όχι, στο “Warm Bodies”τα ζόμπι είναι πολύ PG-13 και δεν μοιάζουν ούτε στο μικρό τους δαχτυλάκι τα ζόμπι τα οποία έχεις συνηθίσει στις ταινίες του Romero ή τις κλασσικές ταινίες τρόμου. Και αυτό είναι ίσως κάτι που κάνει το φιλμ του Levine ξεχωριστό, ως κάποιο επίπεδο. Τα ζόμπι δεν παρομοιάζονται ως την ολοκληρωτική καταστροφή της κοινωνίας και του πολιτισμού, αλλά ως τη κατάσταση στην οποία καταλήγουμε να βρισκόμαστε χωρίς συναισθήματα και κυρίως χωρίς την αγάπη.

Τα μηνύματα της ταινίας είναι σαφή και δεν χρειάζονται και πολύ σκέψη, αλλά, όπως δύσκολα συνηθίζεις βρικόλακες που φωσφορίζουν με τον ήλιο, άλλο τόσο δύσκολα συνηθίζεις ζόμπι που μιλούν, οδηγούν και αγαπούν. Ίσως προς το τέλος της μπορέσεις καταφέρει να σε πείσει για τον κόσμο τον οποίο προσπαθεί μάταια να χτίσει, αλλά μέχρι τότε θα είναι αργά. Η ταινία παρόλα αυτά έχει τις στιγμές της και μερικές φορές γίνεται αστεία, κυρίως όταν αφηγείται ο Hoult το τι σκέφτεται ως ζόμπι, και είναι πλημμυρισμένη από soundtrack της δεκαετίας του ’80, όπου σε κάνει να αναρωτιέσαι αν τελικά το τέλος του κόσμου είχε έρθει με τα 80s.

Το “Warm Bodies” είναι μια μετα-αποκαλύπτικη ιστορία Ρωμαίου και Ιουλιέτας για την γενιά του “Twilight” (υπάρχει και ακόμα και σκηνή με το μπαλκόνι!). Ξέρει το κοινό της και αυτό θα το τραβήξει από την μύτη στις αίθουσες. Θα μπορούσε όμως να ήταν λίγο πιο έξυπνο και, γιατί όχι, πιο τρομαχτικό. Αντ’ αυτού μπαίνει κι αυτή στο πάνθεον των κοινότυπων, χιλιοπαιγμένων, teen angst ταινιών που το μόνο που καταφέρνουν είναι να σε κάνουν να νιώθεις κι εσύ σαν ζόμπι βλέποντάς τη.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ