Το περιέργο ελληνικό σινεμά

...

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος

Την περασμένη Πέμπτη βγήκε στις αίθουσες ο Άδικος κόσμος του Φίλιππου Τσίτσου. Μια ταινία που αφηγείται με ιδιαίτερο και κατά πολλούς περίεργο τρόπο, το αστυνομικής πλοκής σενάριο της.

Η ταινία αυτή ανήκει στο ρεύμα του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου που έχει δημιουργηθεί τελευταία. Εκκίνηση του ρεύματος αυτού θα λέγαμε ότι υπήρξε η βράβευση του Κυνόδοντα με το βραβείο ένα κάποιο βλέμμα στο Φεστιβάλ των Καννών το 2009. Αυτή είναι όμως μόνο η αυστηρά πρακτική εκκίνηση. Η πραγματική αρχή είναι νωρίτερα όταν οι κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες της χώρας εξανάγκασαν και σχεδόν εκβίασαν από το Γιώργο Λάνθιμο αυτή του την καλλιτεχνική αισθητική.

Οι κατευθυνόμενες βραβεύσεις, η επιλεκτική χρηματοδότηση του Ελληνικού κέντρου κινηματογράφου και η λογική της κλίκας που διαπερνά κάθε ήθος και θεσμό αυτής της χώρας προκάλεσαν σ’ εκείνον και στους σκηνοθέτες της γενιάς του, μια μαστουρωμένη σχεδόν ανοσία στο καλλιτεχνικό κατεστημένο.

Το Λάνθιμο ακολούθησε η Αθηνά Ραχήλ Τσαγκάρη με το Attenberg και αργότερα ο Φίλλιπος Τσίτσος με τον Άδικο κόσμο του. Εκτός όμως από τις παρόμοιας αισθητικής ταινίες, δόθηκε η δυνατότητα και η χρηματοδότηση σε περισσότερους νέους δημιουργούς να προβάλλουν τις δικές τους ξεχωριστές προσεγγίσεις στην φιλμική αφήγηση. Η Χώρα προέλευσης και το J.A.C.E. είναι δύο μόνο παραδείγματα.

Πολλά λέγονται και συνήθως υποτιμητικά για το ότι ο Λάνθιμος έχει δημιουργήσει σχολή και ότι τον μιμούνται όλοι οι νέοι κινηματογραφιστές. Τα αισθητικά ρεύματα (όπως πχ ο ιταλικός νεορεαλισμός ή ο γερμανικός εξπρεσιονισμός) δημιουργούνται περισσότερο λόγω κοινωνικών και πολιτικών συνθηκών μιας χώρας και πολύ λιγότερο λόγω στείρου μιμητισμού. Φυσικά είναι πολύ νωρίς για να μιλήσουμε για αισθητικό ρεύμα (παρόλο που η guardian δεν ντράπηκε να το κάνει). Όταν βγαίνουν όμως στις αίθουσες ταινίες όπως ο Άδικος κόσμος που ακροβατεί ανάμεσα στην δικαιοσύνη και την αδικία, καλό θα ήταν να μην είμαστε άδικοι μαζί του.

Σε κάθε περίπτωση το L του Μπάμπη Μαρκίδη θα βγει σύντομα στις αίθουσες για να προκαλέσει για άλλη μια φορά την περπατημένη ερμηνευτική δομή των καθησυχαστικών μας θεαμάτων.

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ