Εσύ τι ταινίες θέλεις να κάνεις;

...

Γράφει ο Γιώργος Κόκουβας

Για τη λίστα όλων των Filmmaking άρθρων κάντε κλικ εδώ

Ο Martin Scorsese είναι από τους σκηνοθέτες που έχουν πειραματιστεί με αρκετά είδη κινηματογράφου

Τι κινηματογραφιστής θέλεις να γίνεις; Αν σκέφτηκες αυτόματα «γιατί, υπάρχουν πολλά είδη;», ξανασκέψου το. Ναι, όλοι οι κινηματογραφιστές κάνουν ταινίες. Αλλά δεν είναι όλες προορισμένες για τον ίδιο σκοπό, για το ίδιο κοινό, για την ίδια αγορά.

Μπορεί ο προφανής στόχος ενός κινηματογραφιστή να είναι να δει την ταινία του να προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες, αλλά δεν είναι αυτός ο μόνος στόχος στο σινεμά. Ένας από τους βασικούς παράγοντες που θα πρέπει να καθοδηγήσουν τις κινήσεις σου μέσα στην αρένα της έβδομης τέχνης είναι το περίφημο «know your audience». Καλό και πολυπληθές το κοινό που κάνει ουρές για ποπ κορν και μπλοκμπάστερ, αλλά εξίσου πολυπληθής είναι το μπουλούκι σκηνοθετών που παράγουν τέτοιες ταινίες. Ενώ η αγορά (ή το προσωπικό σου γούστο) δεν λέει όχι και σε άλλες.

Με λίγα λόγια, μήπως είσαι καλύτερος ή μήπως σε παίρνει να «εξειδικευτείς» σε κάποια από τις παρακάτω σκηνοθετικές κατηγορίες;

Φεστιβαλικές ταινίες:

Δεν επιζητούν το γρήγορο κέρδος στα multiplex, αλλά την «δόξα» των φεστιβάλ και των κριτικών από όλο τον κόσμο. Δεν χρειάζονται απαραίτητα χολυγουντιανά εφέ αλλά βασίζονται στην ουσία, στην πρωτοπορία και στην ιδιαίτερη ματιά. Και πάντα, βρίσκουν το δικό τους ιδιαίτερο, φεστιβαλικό κοινό, που χρειάζεται κάτι παραπάνω από όσα σερβίρονται στα multiplex που λέγαμε.

Παιδικές ταινίες

Το πιο δύσκολο κοινό ίσως είναι τα παιδιά, αλλά πάλι, είναι εκείνο το κοινό με τον περισσότερο ελεύθερο χρόνο, κι αυτό μπορεί να γυρίσει υπέρ του κινηματογραφιστή που θα αποφασίσει να αφιερώσει την έμπνευσή του σε αυτά. Συν του ότι, ακόμη κι αν δεν πάρει κινηματογραφική διανομή μια ταινία, πολλά τηλεοπτικά κανάλια στο εξωτερικό, τα οποία εξειδικεύονται στο παιδικό πρόγραμμα, ψάχνουν πάντα για νέες ταινίες να εξασφαλίσουν για το ανήλικο κοινό τους, με το αζημίωτο.

Τηλεταινίες

Το ίδιο ισχύει και για τις τηλεταινίες. Μπορεί στην Ελλάδα το είδος να πέθανε (αν και η ΕΡΤ ακόμη πού και πού βγάζει προκηρύξεις για τηλεταινίες, τις οποίες όντως πληρώνει), αλλά στην διεθνή αγορά είναι πιο πιθανό να βρει κανείς «πελάτες» για την τηλεταινία του, και μάλιστα πιο εύκολα από ότι θα γινόταν με την περίπτωση μιας εταιρίας κινηματογραφικής διανομής.

Ντοκιμαντέρ

Ξεχωριστά φεστιβάλ ντοκιμαντέρ, τηλεοπτικά κανάλια που περιμένουν υλικό τεκμηρίωσης, κι ένας κόσμος που ολοένα και περισσότερο γοητεύεται από την τέχνη του σινεμά τεκμηρίωσης ανοίγεται μπροστά στον κινηματογραφιστή που θα ξεκινήσει με τον ελάχιστο εξοπλισμό, χωρίς να χρειάζεται ηθοποιούς και σεναριακή πλοκή, παρά μόνο… την αλήθεια. Και πλέον υπάρχει μπόλικη κρυμμένη από δαύτη στον πλανήτη.

Διαφημιστικές ταινίες

Δεν σημαίνει απαραίτητα ξεπούλημα. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ξεχνάς την σχέση σου με τον κινηματογράφο. Απλώς, μπαίνεις σε έναν χώρο με άλλους χρόνους, άλλες προτεραιότητες, άλλη διαχείριση και ανάγκη προσαρμοστικότητας της καλλιτεχνικής έμπνευσης, και, ευτυχώς, άλλη, πολύ καλύτερη, χρηματική αποζημίωση.

Τηλεόραση ή video clip

Η περίπτωση των αμερικανικών σειρών της τελευταίας δεκαετίας μας διδάσκει ότι τηλεοπτικό προϊόν δεν σημαίνει υποχρεωτικά κατώτερο του κινηματογραφικού. Το να γράφεις το σενάριο και τα επεισόδια μιας τηλεοπτικής σειράς έχει την δική του χάρη, όπως επίσης και το να την σκηνοθετείς. Αν πάλι προορίζεις την δουλειά σου για ελληνικό κανάλι, τα πράγματα έχουν αγριέψει, ελάχιστα εγκρίνονται, κι ακόμη λιγότερα τελικά καταλήγουν να προβάλλονται – ίσως αυτό, όμως, να αποτελεί ευκαιρία για αυτούς που μπορούν να κάνουν την συγκεκριμένη δουλειά καλά.

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ