Λευκός Οίκος: Η Πτώση – White House Down (2013)

...






 

Γράφει ο Χρήστος Μπακατσέλος


Σκηνοθεσία: Roland Emmerich
Σενάριο: James Vanderbilt
Πρωταγωνιστούν: Channing Tatum, Jamie Foxx, Maggie Gyllenhaal, Jason Clarke, Richard Jenkins
Διάρκεια: 131’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Feelgood

 

Ήδη και μόνο που διαβάζεις το όνομα του σκηνοθέτη Roland Emmerich ξέρεις πολύ καλά τι πρόκειται να δεις στις ταινίες του. Εκρήξεις, σκοτωμούς, πατριωτισμό στο φουλ, όπου θα έκανε το “Independence Day” να τρέχει και να μην φτάνει, και φυσικά απενοχοποιημένη μπλογκμπάστερ διασκέδαση. Το όνομα του Emmerich είναι εφάμιλλο με όλες εκείνες τις ταινίες καταστροφής που αγαπάμε να μισούμε. Και αυτή την φορά δεν είναι εξωγήινοι που καταστρέφουν τον Λευκό Οίκο, αλλά τρομοκράτες.

Ο John Cale (Channing Tatum) είναι μέλος της αστυνομίας του Καπιτωλίου και έχει μόλις ενημερωθεί ότι η αίτηση για να γίνει μυστικός πράκτορας στην υπηρεσία του Προέδρου των ΗΠΑ James Sawyer (Jamie Foxx) έχει απορριφθεί. Στην προσπάθεια του να μην απογοητεύσει τη μικρή του κόρη με τη δυσάρεστη είδηση, την ξεναγεί στον Λευκό Οίκο. Για κακή τους τύχη όμως, μια βαριά οπλισμένη παραστρατιωτική οργάνωση καταλαμβάνει το κτίριο. Τώρα, καθώς η κυβέρνηση διαλύεται και ο χρόνος τελειώνει, είναι στο χέρι του Cale να σώσει τον Πρόεδρο, την κόρη του και φυσικά τη χώρα.

Ο Emmerich πότε του δεν αγαπούσε την αληθοφάνεια. Σε όλες του τις ταινίες οι καταστροφές, αλλά και οι εύκολες εκβάσεις μερικών καταστάσεων, πάντα φλέρταραν με την υπερβολή. Και το “White House Down” δεν αποτελεί εξαίρεση. Με πόση ευκολία στήνεται ολόκληρη η τρομοκρατική επίθεση στον Λευκό Οίκο μέρα μεσημέρι είναι να σε κάνει να απορείς για την ασφάλεια του… πιο ασφαλούς κτηρίου στον κόσμο. Από την άλλη, ο Emmerich φαίνεται πως έχει την δική του ατζέντα για την ταινία: θέλει να την κάνει να είναι το επόμενο “Die Hard”.

Είναι σαν να έχει πάρει όλα τα “Die Hard” μαζί, έχει κόψει και ράψει τις αγαπημένες του σκηνές, τις έχει γεμίσει με ό,τι κλισέ μπορείς να φανταστείς παρέα με αρκετή δόση πατριωτισμού και στην σερβίρει στο πιάτο. Το θέμα είναι όμως ότι όσο και να προσπαθεί θα παραμένει το ανόητο, θορυβώδες ξαδερφάκι του “Die Hard” και ο John Cale δεν θα γίνει ποτέ ο “yippee ki-yay motherfucker” John McLane.

Οι χαρακτήρες – οι ποιοι; – είναι ακριβώς αυτοί που περιμένεις να δεις σε μια τέτοιου είδους ταινία όπου, ακόμα και οι όποιες ανατροπές συμβαίνουν κατά την διάρκεια, τις έχεις μυριστεί αρκετά πιο πριν. Ο Jamie Foxx, ως ένα άλλος Obama, αφηρωίζεται από τον Emmerich στα μάτια του Αμερικάνικου λαού ως ειρηνιστής πρόεδρος της Αμερικής. Αλλά πόσο ειρωνικό φαίνεται όλο αυτό μετά τα τελευταία γεγονότα στην Συρία… Υπάρχουν όμως και τα κάποια θετικά. Η χημεία μεταξύ των δυο πρωταγωνιστών είναι καλή και υπάρχουν και κάποιοι έξυπνοι διάλογοι που μοιάζουν όαση στη σωρό. Όμως ακόμα και αυτά δεν καταφέρνουν να σε κάνουν να αποδράσεις από την πνευματική νωθρότητα στην οποία έχεις υποπέσει τις δυο τελευταίες ώρες.

To “White House Down” δεν ξεφεύγει από την μετριότητα. Τραβηγμένο σε διάρκεια από τα μαλλιά, θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν μισή ώρα λιγότερο σε διάρκεια, με την πλοκή να έχει κάνει φτερά και την γεμάτη κλισέ δράση του, ο Emmerich ανακηρύσσει για άλλη μια φορά τον εαυτό του ως τον βασιλιά του ευκολοχώνευτου μπλοκμπαστερικού θεάματος, όπου πολλές φορές δεν παίρνει στην νοημοσύνη των θεατών του στα σοβαρά. America, fuck yeah!

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ