Το Κορίτσι με το Τατουάζ – The Girl With The Dragon Tattoo (2011)

Δεν είναι κρυφό μυστικό ότι στο Χόλιγουντ αρέσουν τα remakes. Παρόλο που τα τελευταία χρόνια αυτού του είδους οι ταινίες πάνε από το κακό στο χειρότερο εισπρακτικά, οι παραγωγοί στο Χόλιγουντ δεν φαίνεται να πτοούνται. Σίγουρα ένα ακόμα remake δεν θα αποτελούσε είδηση αλλά το ότι όμως ο Ντέιβιντ Φίντσερ αποφάσισε να κάνει το «Το Κορίτσι με το Τατουάζ», που αποτελεί το πρώτο μέρος της τριλογίας «Μιλένιουμ» του Στιγκ Λάρσον, και μάλιστα 2 περίπου χρόνια μετά το ορίτζιναλ, σίγουρα αποτελεί είδηση.

Στην ουσία η ταινία μιλάει για δυο ιστορίες. Στη πρώτη, ο Μίκαελ Μπλόμκβιστ είναι ένας πετυχημένος πολιτικός δημοσιογράφος ο οποίος κατηγορήθηκε από έναν μεγαλοεπιχηρηματία για συκοφαντία και καταδικάστηκε για λίβελο. Αποφασισμένος να φύγει από το περιοδικό στο οποίο δουλεύει, τον καλεί ο πλούσιος βιομήχανος Χένρικ Βάνιερ στην έπαυλή του με την πρόθεση να τον βοηθήσει να γράψει τα απομνημονεύματά του. Πολύ σύντομα όμως μαθαίνει, πως αυτό που πραγματικά θέλει ο Βάνιερ είναι να τον βοηθήσει να ανακαλύψει ποιός σκότωσε την δισέγγονή του Χάριετ, η οποία εξαφανίστηκε το 1966. Η άλλη μιλάει για την Λίσμπεθ Σαλάντερ, μια σκληροπυρινική χάκερ με ένα σάιμπερ-πανκ χαρακτήρα και ένα μυστηριώδες και αρκετά σκοτεινό παρελθόν η οποία ειδικεύεται στις έρευνες. Από ένα σημείο και μετά η οι ιστορίες ενώνονται και οι χαρακτήρες συναντιούνται με σκοπό να λύσουν το μυστήριο της εξαφάνισης της Χάριετ.

Αυτό που κατάφερε να κάνει ο Φίντσερ είναι ένα αρκετά καλοφτιαγμένο, στυλιζαρισμένο και ατμοσφαιρικό θρίλερ. Ξέρει και στήνει τα πλάνα του με μαεστρία προσέχοντας και την παραμικρή λεπτομέρεια. Εξάλλου τα θρίλερ είναι κάτι που τα παίζει στα δάχτυλά του και φαίνεται από την αρχή πως βρίσκεται στο φυσικό του περιβάλλον. Απλά θυμήσου το εξαιρετικό «Se7en» και το «Zodiac». Είναι αυτή η ατμόσφαιρα που σε υποβάλει από την πρώτη σκηνή και συνεχίζει να σε ακολουθεί στους εξαιρετικούς τίτλους αρχής, όπου ο Φίντσερ επιστρατεύοντας όλο το βιντεοκλιπίστικο παρελθόν του, δημιουργεί κάτι το σκοτεινό και μεθυστικό παράλληλα. Καταφέρνει να σε παγιδέψει στα κρύα και σκοτεινά δεσμά του και δεν σε αφήνει μέχρι που να πέσουν οι τίτλοι τέλους. Κάτι που, για μένα, το ορίτζιναλ όσο καλό κι αν ήταν, δεν είχε καταφέρει να πετύχει.

Μη περιμένεις να δει ένα ρεμέικ του πρωτότυπου «σκηνή προς σκηνή». Ο Φίντσερ δεν τα κάνει αυτά. Εξάλλου είχε υποσχεθεί πως δεν θα συγκρατηθεί με την σκηνοθεσία του και έμεινε πιστός στον λόγο του. Στις σκηνές βιασμού δεν φαίνεται να είναι καθόλου ντροπαλός. Η κάμερα δεν φεύγει ούτε μια στιγμή από τα όσα διαδραματίζονται και η ωμότητα των σκηνών αυτών μπορεί να σοκάρει. Δεν τον νοιάζει όμως. Πρόκειται για την ωδή του κατά της κακοποίησης των γυναικών και όταν η Λίσπεθ παίρνει την εκδίκησή της μπορεί να σε κάνει να ζητωκραυγάσεις, αλλά ήδη σε έχει περάσει από χίλια κύματα αηδίας.

Αυτή την φορά είναι η μαγική πένα του Οσκαρικού σεναριογράφου Στίβεν Ζαΐλιαν που εμπιστεύτηκε ο Φίντσερ για να διασκευάσει το βιβλίο και τα καταφέρνει περίφημα. Εξάλλου το βιβλίο του Λάρσον, σεναριακά, δεν είναι και κάτι το συγκλονιστικό, αλλά παρόλα αυτά ο Ζαΐλιαν έχει κατανοήσει τους χαρακτήρες του και ξέρει να τους παρουσιάζει. Βέβαια σε αυτό βοηθάνε και οι ερμηνείες των δυο πρωταγωνιστών. Ο Ντάνιελ Κρεγκ είναι πολύ καλός στον ρόλο του Μίκαελ ενός χαρισματικού, ιδεαλιστή άντρα με αρκετά ανήσυχο πνεύμα και μεγάλη την αίσθηση της παρατηρητικότητας. Υπάρχει επίσης και η Ρούνεϊ Μάρα στον ρόλο της Λίσμπεθ που αποτέλεσε το “άνθος του κακού” για πολλούς φαν του ορίτζιναλ, παρουσιάζεται όχι τόσο στυγνή όσο η Νουoυμί Ραπάς στο Σουηδικό μιας και ο Φίντσερ της προσθέτει λίγο περισσότερο συναίσθημα και μας την παρουσιάζει σαν είναι ακόμα ένα μικρό παιδί που ακόμα τρώει Happy Meal και ζητάει την αποδοχή του κηδεμόνα της. Η Μάρα είναι υπέροχη στον ρόλο της και οποιαδήποτε σύγκριση με την επίσης πάρα πολύ καλή ερμηνεία της Ραπάς, είναι άδικη.

«Το Κορίτσι με το Τατουάζ» είναι ένα από αυτά τα αμερικάνικα remake που, ας μη κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, ενώ ξέρεις πως έγινε για τα λεφτά πρόκειται για μια αξιόλογη ταινία που κερδίζει το πρωτότυπο στα σημεία, κυρίως με την ατμόσφαιρά της. Και ενώ το σενάριο μπορεί να μην είναι κάτι το σπουδαίο, οι χαρακτήρες της όμως είναι αυτοί και οι ιστορίες τους που θα μας κάνουν να επιστρέψουμε στις αίθουσες και για τις συνέχειες.