Η Ζωή της Αντέλ – La Vie D’Adele/Blue is the Warmest Colour (2013)

  Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος Σκηνοθεσία: Abdellatif Kechiche Σενάριο: Abdellatif Kechiche, Ghalia Lacroix, Julie Maroh(βασισμένη στο βιβλίο της) Πρωταγωνιστούν: Adele Exarchopoulos, Lea Seydoux Διάρκεια: 179’ Χώρα: Γαλλία Διανομή: Strada...
la-vide-dadele

type="image/png">
type="image/png">
type="image/png">
type="image/png">
type="image/png">

 

Γράφει ο Δημήτρης Ασπρολούπος


Σκηνοθεσία: Abdellatif Kechiche
Σενάριο: Abdellatif Kechiche, Ghalia Lacroix, Julie Maroh(βασισμένη στο βιβλίο της)
Πρωταγωνιστούν: Adele Exarchopoulos, Lea Seydoux
Διάρκεια: 179’
Χώρα: Γαλλία
Διανομή: Strada Films

 

la-vie-d-adele-posterΗ Αντέλ, μαθήτρια λυκείου, 15 χρονών, ονειρεύεται να βρει τον έρωτα και αρχίζει να εξερευνά την σεξουαλική της ταυτότητα. Η σχέση της με έναν συμμαθητή της έχει άδοξο τέλος, χωρίς ποτέ να της προκαλέσει το ενδιαφέρον και την ερωτική ένταση που λαχταρά να ανακαλύψει. Η ζωή της ανατρέπεται από την στιγμή που θα συναντήσει τυχαία μια νύχτα την Εμμα, ένα κορίτσι με μπλε μαλλιά. Μαζί θα ζήσουν μια έντονη ερωτική σχέση γεμάτη πάθος, αλλά και αγάπη. Η Εμμα βοηθά την Αντέλ όχι μόνο να ανακαλύψει την σεξουαλική επιθυμία και απόλαυση αλλά και να προσδιορίσει τη ταυτότητα της σαν ενήλικη γυναίκα.

H έφηβη Aντέλ μεγαλώνει και εξερευνά τη σεξουαλικότητα της μέχρι που γνωρίζει την Έμμα την οποία ερωτεύεται βαθιά και έντονα. Το έντονα το εννοούμε. Ο σκηνοθέτης είναι πολύ γενναιόδωρος, διεξοδικός και λεπτομερής τόσο στο συναισθηματικό κομμάτι όσο και στο ερωτικό. Γιατί οι ερωτικές σχέσεις, τουλάχιστον οι πολύ δυνατές, τονίζονται και από το πολύ καλό σεξ. Φυσικά όμως η ταινία δεν εξαντλείται σ’ αυτό. Μέσα στην τρίωρη διάρκεια της, περιγράφει το ρατσισμό που η Αντέλ δέχεται, την ακόμα και σήμερα ανάγκη της να κρύψει τη σεξουαλικότητα της από τους γονείς της και τη πορεία της σχέσης.

Στα περισσότερα πλάνα η κάμερα αγκαλιάζει τις δύο πανέμορφες πρωταγωνίστριες, ειδικά την Αντέλ και αναδεικνύει την γοητεία και τον αυθορμητισμό τους που έδωσε στην ταινία το νατουραλιστικό της πλεονέκτημα. Μέσα σ’ αυτό το ταξίδι ενηλικίωσης βιώνουμε την ολίγον αφελή συναισθηματική και παρορμητική πλευρά της ζωής και του έρωτα από δύο γυναίκες που ξέρουν να απολαμβάνουν τα πάντα. Από τα ηλιόλουστα απογεύματα στο πάρκο και την κάθε λαχταριστή μπουκιά φαγητού μέχρι το παθιασμένο, χωρίς αύριο, σεξ και τις υπερβολικές συγκρούσεις τους.

Με τον ίδιο τρόπο που ο σκηνοθέτης παρουσιάζει το σεξ, μας δείχνει και το φαγητό. Ο τρόπος που οι δύο πρωταγωνίστριες τρώνε, είναι σχεδόν αισθησιακός. Στην ταινία η ικανοποίηση της γεύσης παρομοιάζεται έντονα με τη σεξουαλική επιθυμία. Κάθε μπουκιά είναι τόσο ηδονική που φαίνεται να ικανοποιεί τη λαιμαργία για ικανοποίηση της λίμπιντο των πρωταγωνιστριών. Ιδίως της Αντέλ που εισέρχεται σε ένα κόσμο νέο γι” αυτήν και τον δοκιμάζει καταβροχθίζοντας τον.

Οι σχέσεις με τους γονείς και τους φίλους περνάνε στο περιθώριο, όλοι είναι κομπάρσοι μπροστά σ” αυτό το ενθουσιώδες ερωτικό ταξίδι. Με έναν εμφανή εγωκεντρισμό η μικρή πρωταγωνίστρια μας σαν άλλη Λολίτα, χωρίς την επιδειξιομανία, αναζητά ένα μάλλον ασαφές νόημα στον έρωτα και τη ζωή. Γοητεύεται από τις λέξεις του Ζαν-Πωλ Σαρτρ και ζει στην φούσκα μιας υποσχόμενης ερωτικής δίνης χωρίς να κρατάει πισινή. Κι αν όλο αυτό το ταξίδι είναι συναρπαστικό, το οφείλει κυρίως στη αθωότητα της.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ