Νομοταγείς Τύποι – Stand Up Guys (2013)

type="image/png">
type="image/png">
type="image/png">
type="image/png">
type="image/png">

Γράφει ο Παύλος Σηφάκης


Σκηνοθεσία:Fisher Stevens
Σενάριο: Noah Haidle
Πρωταγωνιστούν: Al Pacino, Christopher Walken, Julianna Margulies, Vanessa Ferlito, Katheryn Winnick, Alan Arkin
Διάρκεια: 95’
Χώρα: Η.Π.Α.
Διανομή: Odeon

Ο Ντοκ (Κρίστοφερ Γουόκεν), ένας γκάνγκστερ που έχει βγει στη «σύνταξη), πάει να παραλάβει τον φίλο του, Βαλ (Αλ Πατσίνο), ο οποίος βγαίνει από τη φυλακή μετά από 28 ατελείωτα χρόνια. Ο Ντοκ όμως κουβαλάει ένα βαρύ φορτίο στους ώμους του καθώς έχει αναλάβει να σκοτώσει τον Βαλ, καθώς ο τελευταίος, πριν μπει φυλακή είχε δολοφονήσει το γιο ενός σκληροτράχηλου μαφιόζου. Ο Ντοκ έχει 24 ώρες να φέρει εις πέρας αυτή την εξαιρετικά δυσάρεστη αποστολή, αλλιώς θα καταλήξει κι αυτός νεκρός.

Το «Νομοταγείς Τύποι» φαίνεται να προσπαθεί να πατήσει στα χνάρια ταινιών του Μάρτιν ΜακΝτονα, όπως το In Bruges και το Seven Psychopaths. Ενίοτε δε, φέρνει στο νου ολίγον τι από Μάρτιν Σκορσέζε και Κουέντιν Ταραντίνο. Δυστυχώς η σύγκριση με όλους αυτούς του σκηνοθέτες και όλες αυτές οι ταινίες, δεν κολακεύει το πόνημα του σκηνοθέτη Φισερ Στίβενς. Το «Νομοταγείς Τύποι» παραείναι φλατ και μονότονο και παρόλο που προσπαθεί να μιμηθεί το «ταραντινικό» σινεμά (ειδικά στους διαλόγους) του λείπει αυτό το σπιρτόζικο χιούμορ αλλά και το γενικότερο πάθος που χαρακτηρίζει το σινεμά του δημιουργού του Reservoir Dogs.

Η πλανοθεσία του Στίβενς δεν είναι κακή. Επιδεικνύει μία αξιoσημείωτη αυτοσυγκράτηση στη σκηνοθεσία, και στήνει τα πλάνα του με ενδιαφέρουσα μινιμαλιστική συνέπεια. Το γεγονός ότι η ταινία διαδραματίζεται ως επί το πλείστον κατά τη διάρκεια μίας νύχτας, βοηθάει στη γενικότερη ατμόσφαιρα περισυλλογής και μελαγχολίας που χαρακτηρίζει το έργο. Οι Αλ Πατσίνο και Κρίστοφερ Γουόκεν κάνουν ότι μπορούν, αλλά το σενάριο φαίνεται να τους σαμποτάρει. Το ταλέντο των δύο ηθοποιών είναι αδιαμφισβήτητο αλλά οι ρόλοι τους μάλλον είναι προχειρογραμμένοι και κατά βάσιν αδιάφοροι. Ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που οι ατάκες βγαίνουν συχνά από τα στόματά τους αμήχανες και μονότονες. Υπάρχουν σίγουρα ενδιαφέρουσες, συγκινητικές σκηνές (κυρίως χάρη στην καλή χημεία μεταξύ Πατσίνο-Γούοκεν) και το γενικότερο premise του έργου είναι επίσης εξαιρετικά ενδιαφέρον: ο hitman που πρέπει να σκοτώσει τον καλύτερό του φίλο και ο γκάνγκστερ που βγήκε από τη φυλακή μετά από 28 χρόνια, και περνάει την πρώτη ημέρα ελευθερίας του ξέροντας ότι σε λίγη ώρα θα δολοφονηθεί.

Στέκομενος όμως ανάμεσα στην κωμωδία και το δράμα, ο Φίσερ Στίβενς δε βρίσκει ποτέ το σωστό τόνο για την ταινία του, κι έτσι δεν καταφέρει να δημιουργήσει ένα έργο με πάθος. Το «Νομοταγείς Τύποι» δεν πείθει ως γκανγκστερική κωμωδία αλλά ούτε και σαν βαρύ, φιλοσοφημένο δράμα. Οι δύο βασικοί χαρακτήρες περνούν μία «τρελή» νύχτα, αλλά είναι ασαφές το τι αυτή η νύχτα σημαίνει για τον καθένα και πως τους αλλάζει ως χαρακτήρες. Θες να νοιαστείς για την τύχη των ηρώων, αλλά δεν είναι ικανοποιητικά σκιαγραφημένοι, οπότε το ενδιαφέρον premise πάει στράφι.

Η αίσθηση της μελαγχολίας είναι πανταχού παρούσα στα ατμοσφαιρικά, νυχτερινά πλάνα του Στίβενς, αλλά τα θεμέλια του σεναρίου με τον αργό ρυθμό, την ασθενή, αποσπασματική πλοκή και τους προχειρογραμμένους χαρακτήρες είναι σαθρά, κι έτσι χάνεται η ευκαιρία για ένα πραγματικά ενδιαφέρον δράμα. Το «Νομοταγείς Τύποι» είναι εν τέλει μια ταινία που θα χαζέψεις Σάββατο βράδυ στην τηλεόραση. Και είναι κρίμα για το ταλέντο των ηθοποιών που συμμετέχουν, ότι μάλλον ενδέχεται να αλλάξεις κανάλι.

Σχόλια

σχόλια

Tags: ,