Ιδιαίτερες Αδυναμίες – Two Mothers / The Grandmothers (2013)

type="image/png">
type="image/png">
type="image/png">
type="image/png">
type="image/png">

Γράφει o Άγγελος Ανδρέου


Σκηνοθεσία:Anne Fontaine
Σενάριο: Christopher Hampton, (βασισμένο στο βιβλίο της) Doris Lessing
Πρωταγωνιστούν: Robin Wright, Naomi Watts, Xavier Samuel, Ben Mendelsohn
Διάρκεια: 100’
Χώρα: Γαλλία, Αυστραλία
Διανομή: Odeon


Έχουμε και λέμε: 1 αστέρι για την Naomi Watts και 1,5 αστέρι για την Robin Wright. Προς τι το extra μισό αστέρι; Γιατί, μπορεί η Naomi να βρίσκεται στο πάνθεον των MILF και μόνο που υπάρχει, όμως η Robyn είναι μερικούς ορόφους ψηλότερα σε σχέση με την υποκριτικό της ταλέντο. Κατά τα άλλα, η ταινία είναι από τις πλέον σοκαριστικά αδιάφορες δημιουργίες που έχει να επιδείξει τα τελευταία χρόνια ο κινηματογράφος.

Ένα θέμα τόσο ενδιαφέρον, μπορεί να γίνει στα χέρια ενός σκηνοθέτη τόσο βαρετό και μερικές φορές να θυμίζει σαπουνόπερα επιπέδου Φώσκολου. Συνοπτικά, έχουμε δυο ώριμες κυρίες που ζουν στις παραδεισένιες βίλες τους μαζί με τους καλογυμνασμένους γιους τους. Η μια χήρα (Naomi Watts) η άλλη παντρεμένη με έναν σύζυγο που δεν της δίνει σημασία. Οι δυο τους είναι κολλητές από μικρές και κάποια στιγμή, εκεί που βρίσκονται στην παραλία και χαζεύουν τους γιους τους που κάνουν surfing, η χήρα ξεστομίζει ένα επιφώνημα θαυμασμού για το κάλλος των παιδιών τους. Από κει και πέρα γίνεται η μια περνάει το χρόνο της στην αγκαλιά του γιου της κολλητής της και τούμπαλιν. Ώσπου αλληλοανακαλύπτονται και πρέπει να αποφασίσουν τι θα κάνουν με αυτή την κατάσταση.

Και μπορεί όλα αυτά να ακούγονται ενδιαφέροντα όμως στην πράξη έχεις δυο γυναίκες στα πρόθυρα της εμμηνόπαυσης να τους πιάνει ένα Οιδιπόδειο άνευ προηγουμένου και ταυτόχρονα οι γιοι να είναι τόσο περιορισμένης ευθύνης που δεν αδυνατούν να σκεφτούν τουλάχιστον με τη λογική. Δεν ξέρω, μπορεί η Anne Fontaine, η σκηνοθέτιδα, να απευθύνεται αποκλειστικά στις MILFs ανά τον κόσμο ή και γενικά σε ένα αμιγώς γυναικείο κοινό, που προφανώς κάτι θα καταλάβει ή θα νιώσει περισσότερο από μένα. Γιατί μερικές στιγμές μου φάνηκαν περισσότερο γελοίες παρά δραματικές, ενώ στην ολότητα της η ταινία υπήρξε το λιγότερο βαρετή.

Δεν γίνεται όμως παρ’ όλα αυτά, να μην αναγνωρίσεις πως το πρωταγωνιστικό δίδυμο κουβάλησε στις πλάτες του ολόκληρο το εγχείρημα. Αν δεν υπήρχε η Naomi Watts με την Robyn Wright θα έβγαινε κατευθείαν στα ράφια των video clubs. Πραγματικά, οι δύο κυρίες αποτελούν το πιο ταλαντούχο δείγμα του σημερινού Hollywood, αφού παρά το γεγονός πως στην ουσία το σενάριο ήταν τόσο αδύναμο, κατάφεραν να δώσουν όση πνοή μπορούσαν στους χαρακτήρες που υποδύονταν. Ειδικά η Wright είναι εξαιρετική, όπως πάντα, ενώ η χημεία μεταξύ τους, εκρηκτική. Από την άλλη μεριά, οι Xavier Samuel και James Frecheville, οι δυο γιοι ήταν πλήρως εξαφανισμένοι μπροστά στις… μητέρες τους, ενώ ο σύζυγος Ben Mendelsohn είτε έπαιζε είτε όχι ήταν το ένα και το αυτό.

Πάντως, σε γενικές γραμμές το Two Mothers ήταν μια χαμένη ευκαιρία. Αλλά για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, κρατάω και τα μπόσικα, υπό τον φόβο μήπως τελικά το φτωχό μου το μυαλό δεν μπόρεσε να συλλάβει τον ρεαλισμό και την πολυπλοκότητα που ήθελε να έχει. Τι να πεις; Άβυσσος η ψυχή της γυναίκας. Και η της Anne Fontaine.

Σχόλια

σχόλια

Tags: ,