X-Men: Ημέρες Ενός Ξεχασμένου Μέλλοντος – X-Men: Days of Future Past

...






 

Γράφει ο Παναγιώτης Μήτσικας


Σκηνοθεσία: Bryan Singer
Σενάριο: Jane Goldman, Simon Kinberg, Matthew Vaughn
Πρωταγωνιστούν: Patrick Stewart, Ian McKellen, Michael Fassbender, James McAvoy, Peter Dinklage, Jennifer Lawrence
Διάρκεια: 131’
Χώρα: ΗΠΑ
Διανομή: Odeon

 

tromaktiko114 χρόνια μετά το –δικό του- ξεκίνημα του franchise των X-Men, 6 μετά το τελευταίο μέτριο(ελέω Brett Ratner) φιλμ στο οποίο παρακολουθήσαμε την αγαπημένη ομάδα υπερηρώων και 3 χρόνια μετά το εξαιρετικό reboot «X-Men: First Class» δια χειρός Matthew Vaughn, o Bryan Singer επιστρέφει στο σύμπαν που ανέδειξε, με το «X-Men: Days of Future Past». Δια μέσου πολλών flashbacks, υπερφιλοδοξίας και δυσθεώρητου budget, το comeback αυτό πραγματοποιείται με εκκωφαντικό τρόπο, οδηγώντας μας στο συμπέρασμα πως η νέα ταινία των μεταλλαγμένων ηρώων είναι η πιο μεστή του franchise, τόσο καλή που καταφέρνει να διορθώσει –και να μας αποζημίωσει- όλα τα κακώς κείμενα του «The Last Stand».

Στο μέλλον, οι απανταχού μεταλλαγμένοι δε θυμίζουν σε τίποτα τις παλιές τους δόξες, καθώς έχουν υποφέρει τρομακτικές απώλειες, απόρροια ενός νέου έχθρού που κατασκευάστηκε από την ανθρωπότητα για να τους εξολοθρεύσει. Οι Sentinels, περί ων ο λόγος, είναι ρομπότ τα οποία προσαρμόζονται στην κάθε δύναμη των μεταλλαγμένων, με αποτέλεσμα να είναι ανίκητοι και να έχουν σπείρει τον θάνατο σε αυτούς και τους υποστηρικτές τους. Μοναδικοί που κατορθώνουν να αντιστέκονται, ο καθηγητής Xavier, o Magneto και μία ομάδα μεταλλαγμένων υπό τις οδηγίες τους. Βλέποντας πως το εγγύς μέλλον παρουσιάζεται εξαιρετικά δυσοίωνο, θα καταστρώσουν ένα σχέδιο ταξιδιού στο χρόνο ώστε να αποτρέψουν το γεγονός που οδήγησε στο επιθετικό πρόγραμμα των Sentinels: τη δολοφονία του εφευρέτη τους, Bolivar Trusk, από τη Mystique. Ο μόνος που μπορεί να αντέξει το ταξίδι αυτό είναι ο Wolverine, λόγω της αυτό-ίασης του σώματος του και θα έχει τη δύσκολη αποστολή να ενώσει τους –τότε- άσπονδους έχθρούς, Magneto και Xavier, απέναντι στον κοινό μελλοντικό εχθρό.

Υπερθέαμα! Μία λέξη που μπορεί κάλλιστα να ειπωθεί για το δημιούργημα του Singer, αλλά ταυτόχρονα δε το χαρακτηρίζει απόλυτα κι αυτό γιατί ο Αμερικάνος έχει δημιουργήσει μία απόλυτη ισορροπία ανάμεσα στα εντυπωσιακά εφέ, τη δράση, το χιούμορ και το συναίσθημα. Μεγάλη πίστωση για τα απο πάνω στοιχεία, πρέπει να δώσουμε στο συγγραφικό δίδυμο που αποτελείται από την Jane Goldman(μόνιμη συνεργάτιδα του Matthew Vaughn) και τον Simon Kinberg(σεναριογράφο του The Last Stand), κύριους υπευθυνους για το υλικό, που θα μπορούσε να είχε λοξοδρομήσει σε οποιοδήποτε σημείο. Πάνω σε αυτό, έρχεται και «χτίζει» ο Singer, πιο σίγουρος από ποτέ για την comic-ίστικη οπτική και το cast του και αποφασισμένος να αφήσει μία για πάντα πίσω του την περυσινή αποτυχία του «Jack and the Giant Slayer». Η ασφάλεια που του δίνει το μείγμα εγνωσμένου και νέου ταλέντου είναι δεδομένη και προφανής, οι συμβουλές που αποκόμισε από τον James Cameron αναφορικά με τη χρήση τον flashbacks-flashforwards απόλυτα κομβικής σημασίας, η σκηνοθεσία του κινούμενη με γοργό βήμα είναι το κερασάκι στην τούρτα για μία από τις πιο ικανοποιητικές superhero ταινίες που έχουμε παρακολουθήσει.

Μιας και αναφερθήκαμε προηγουμένως στην ασφάλεια του cast, τι να πρωτοπούμε σ’αυτον τον τομέα; Ian McKellen και Patrick Stewart έχουν την καλύτερη χημεία στην ιστορία της χημείας, ακόμα και στις λίγες στιγμές τους στο φιλμ προσδίδουν μία ανεκτίμητη ακτινοβολία παλαιάς κοπής. Ανάλογα θετικό το πρόσημο και για τις νεότερες version των εαυτών τους, με το ονειρικό(από τις καλύτερες επιλογές αυτό το δίδυμο) ζευγάρι Fassbender-McAvoy. Ο Hugh Jackman, ρέκορντμαν απεικονίσεων χαρακτήρα βασισμένου σε κόμικ(7η φορά) καταφέρνει να βγαίνει από το τέλμα κάθε φορά που νομίζουμε πως έχουμε κουραστεί να τον βλέπουμε ως Wolverine. H Jennifer Lawrence έχει κάνει πλέον επάγγελμα το να «κλέβει» σκηνές, το ίδιο γίνεται εδώ και δε μας προξενεί καμία έκπληξη. H έκπληξη του φιλμ όμως, δεν είναι άλλη από την –επιτέλους- εμφάνιση του Quicksilver, που μας έδειξε πως η αναμονή άξιζε τον κόπο, καθώς ο Evan Peters είναι σούπερ στο ρόλο του quirky, steampunk χαρακτήρα. Η δεύτερη αποκάλυψη –αν και την περιμέναμε- ήταν ο Peter Dinklage στο ρόλο του villain. Όσον αφορά τους κομιξάδες, θα ενθουσιαστούν σίγουρα με την Blink και τα portals της.

Ακόμη κι αν είχαμε το χάρισμα του ταξιδιού στο χρόνο, δε θα το χρησιμοποιούσαμε για το «Χ-Men: Days of Future Past. Έτσι θέλουμε να είναι τα blockbuster μας.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Παναγιώτης Μήτσικας

Ο Παναγιώτης Μήτσικας είναι το νόθο παιδί του Woody Allen και του Fox Mulder. Τα τελευταία 5 χρόνια έχει ξεκινήσει ένα indie coming-of-age road trip, ώστε να ανακαλύψει τον εαυτό του.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ