Χόμπιτ: Η Μάχη των Πέντε Στρατών – The Hobbit: The Battle of the Five Armies (2014)

Το «The Battle of Five Armies» είναι ένα τέλος που δε ζήτησε κανείς και στο οποίο κανείς δε θα χρειαστεί να ανατρέξει.






Σκηνοθεσία: Peter Jackson
Σενάριο: Peter Jackson, Fran Walsh, Guillermo Del Toro, Philippa Boyens, J.R.R. Tolkien(βασισμένο στο βιβλίο του)
Πρωταγωνιστούν: Richard Armitage, Martin Freeman, Evangeline Lilly
Διάρκεια: 144’
Χώρα: Νέα Ζηλανδία, ΗΠΑ
Διανομή: Village

hr_The_Hobbit-_The_Battle_of_the_Five_Armies_3Έχουν περάσει 3 χρόνια από την πρώτη ταινία της τριλογίας «Lord of the Rings», πολύς καιρός για να διατηρηθεί μια μόδα στην επικαιρότητα. Το σύμπαν του Tolkien όπως το δημιούργησε στο σινεμά ο Peter Jackson διατηρεί όμως ένα πολύ μεγάλο πυρήνα οπαδών, ικανό να μετατρέψει το βιβλίο του «Hobbit» σε δύο ταινίες και έπειτα σε τρεις. Κάπως έτσι, το «The Battle of Five Armies» έρχεται για να κλείσει και αυτή την τριλογία και (μάλλον) τις κινηματογραφικές μας περιπλανήσεις στην Μέση Γη.

Το «The Desolation of Smaug», αν και σίγουρα δεν μπορεί να συγκριθεί με την τριλογία LOTR σε καμία περίπτωση, είχε κάποιες στιγμές μεγαλείου που διόρθωσαν τα κακώς κείμενα της πρώτης ταινίας. Μέχρι να φτάσουμε στο βουνό του Smaug λίγα είχαν σημασία, αλλά από εκεί και έπειτα παρακολουθούσες καθηλωμένος. Το γιατί το «Hobbit» δεν τελείωσε εκεί και είχε και συνέχεια είναι κάτι που καταλαβαίνουμε όλοι γιατί συνέβη, δε χρειάζεται όμως να συμφωνήσουμε και με αυτή την εξέλιξη. Γιατί χωρίς να θέλουμε να προβούμε σε σημαντικά spoiler, θα πούμε ότι τα πρώτα 10 λεπτά του «The Battle of Five Armies» αποτελούν το τέλος της προηγούμενης ταινίας και το οργανικό κλείσιμο αυτής της ιστορίας. Ό,τι συμβαίνει από εκεί και πέρα μοιάζει απόλυτα περιττό, μια άψυχη επίδειξη ξεπερασμένων CGI και χάρτινων χαρακτήρων.

Με τον Smaug έξω από αυτό, το Βουνό της Μοναξιάς είναι πλέον περιζήτητο. Όχι μόνο για το αμύθητο χρυσάφι του, αλλά και για τη στρατηγική του θέση όσον αφορά τις γύρω περιοχές. Ο Bilbo (Mmartin Freeman) και ο Thorin (Richard Armitrage) μαζί με την υπόλοιπη παρέα των νάνων βρίσκονται μέσα σε αυτό και την ίδια στιγμή έξω γίνεται… ο χαμός. Άνθρωποι, ξωτικά και νάνοι έρχονται αντιμέτωποι με μια πολυάριθμη και καλά οργανωμένη στρατιά από Ορκς, με τη μάχη να μην έχει σημασία μόνο για την κατάληψη του Βουνού, αλλά και για ολόκληρη την μετέπειτα ιστορία της Μέσης Γης.

Καταρχάς, μιλάμε για τη μικρότερη σε διάρκεια ταινία του Tolkien που έχει γυρίσει ο Jackson και τα 144 λεπτά της θα μπορούσαν να μετατραπούν ακόμη και σε φιλμ μικρού μήκους αν μάζευε τη διάρκεια στην έκταση που έχει η περιγραφή της μάχης στο βιβλίο. Ο Tolkien περιγράφει αυτό τον πόλεμο μέσα σε λίγες παραγράφους χωρίς να του δίνει αξία, τονίζοντας την παράνοια της φύσης του, ο Jackson πάντως έχει άλλα σχέδια. Απογυμνώνει λοιπόν το σύμπαν που δημιούργησε από οποιαδήποτε υποψία ατμόσφαιρας ή αυθεντικών συναισθημάτων και αποφασίζει να παίξει video game καλώντας τον κοινό να τον παρακολουθήσει. Γιατί μόνο έτσι μπορεί να χαρακτηριστεί αυτό που συμβαίνει στο «The Battle of Five Armies». Δίχως κανένα σενάριο και με κανένα χαρακτήρα να σε ενδιαφέρει πραγματικά αν θα ζήσει ή θα πεθάνει, εκτός μόνο από αυτούς που έχουμε γνωρίσει στην τριλογία του LOTR, για τους οποίους βέβαια ξέρουμε ήδη ότι θα επιβιώσουν.

Αν υπάρχει κάτι που πέτυχε πολύ σωστά η τριλογία LOTR είναι το χτίσιμο της ατμόσφαιρας και η διαρκής προσμονή ότι κάτι πολύ κακό πρόκειται να συμβεί, ότι κάτι πελώριο κρύβεται στις σκιές έτοιμο να επιβληθεί ανά πάσα στιγμή. Για αυτό το λόγο η κορυφαία ταινία παραμένει το «The Fellowship of the Ring». Εκεί αναπτύχθηκε ολόκληρη η μυθολογία της σειράς και σε αυτό οφείλει αναδρομικά το Όσκαρ του το «The Return of the King». Στο «The Battle of Five Armies» όλα αυτά πάνε περίπατο και δίνουν τη θέση τους σε μια πολεμόχαρη και καθόλου ηρωική ιδεολογία που προσφέρει μια μάχη απλώς για τη μάχη. Δεν υπάρχει τίποτα από πίσω και όταν προσπαθούν να δοθούν κάποια μεγαλύτερα νοήματα τα αποτελέσματα δεν είναι ιδιαίτερα κολακευτικά.

Με όλα να τρέχουν στον αυτόματο πιλότο, ήταν ευκαιρία να ξεχωρίσει ένας δυναμικός γυναικείος χαρακτήρας. Και αναφερόμαστε φυσικά στην Tauriel της Evangeline Lilly. Συγκαταλέγεται στα θετικά στοιχεία της προηγούμενης ταινίας και εδώ είχε το potential να ξεχωρίσει. Το μόνο που της δίνεται όμως εδώ είναι ένα ξεπερασμένο και ανούσιο love story βγαλμένο από φθηνό ρομάντζο της περασμένης δεκαετίας και τελικά βυθίζεται μαζί με την υπόλοιπη ταινία. Η συμμετοχή του Legolas αντί αυτής υποτίθεται θα έπρεπε από μόνη της να μας κερδίσει, το πού βρίσκεται ωστόσο αυτή τη στιγμή η καριέρα του Orlando Bloom μιλάει από μόνη της για το πόσο ενδιαφέρεται αυτή τη στιγμή ο κόσμος για το χρυσόμαλλο ξωτικό. Το μόνο που μας μένει είναι ένας δειλός ανθρώπινος χαρακτήρας (ο Alfrid του Ryan Gage) που επαναλαμβάνει το ίδιο gag κοντά στις δέκα φορές, ενώ κανονικά θα έπρεπε να φύγει από τη μέση στο μισό του πρώτου.

Υπάρχει μια συγκεκριμένη σκηνή που ξεχωρίζει μέσα σε αυτή την ακαταστασία και περιλαμβάνει κάποιους χαρακτήρες από το LOTR που κάνουν ένα μικρό πέρασμα σαν να μην πέρασε μια μέρα. Μοιάζει σαν κομμένη σκηνή εκείνης της τριλογίας και πάλι είναι πιο πάνω από ο,τιδήποτε άλλο συμβαίνει εδώ. Ίσως τελικά να μην είναι μόνο ο Thorin που θαμπώθηκε από τα πλούτη του Βουνού, αλλά και ο ίδιος ο Jackson από τα κέρδη που αποφέρουν οι ταινίες του Tolkien. Το «The Battle of Five Armies» είναι ένα τέλος που δε ζήτησε κανείς και στο οποίο κανείς δε θα χρειαστεί να ανατρέξει.

Συντακτική ομάδα του Reel.gr

Αγαπάμε τον κινηματογράφο και όλα του τα είδη χωρίς διακρίσεις και κουλτουριάρικες αγκυλώσεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ