Χτυποκάρδια στο Γραφείο – Populaire (2012)

...






 

Γράφει ο Παύλος Σηφάκης


Σκηνοθεσία: Régis Roinsard
Σενάριο: Régis Roinsard, Daniel Presley, Romain Compingt
Πρωταγωνιστούν: Romain Duris, Déborah François, Bérénice Bejo
Διάρκεια: 90’
Χώρα: Γαλλία
Διανομή: Feelgood Entertainment

 

Το «Populaire» είναι μία κομεντί τοποθετημένη στη Γαλλία των 50s – θα μπορούσε όμως κάλλιστα να είναι και ταινία του Αλέκου Σακελάριου τοποθετημένη στην Αθήνα της ίδιας εποχής με πρωταγωνιστές την Αλίκη Βουγιουκλάκη και το Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Και συγκεκριμένα το «Μοντέρνα Σταχτοπούτα»! Ακούγεται ομολογουμένως γελοίο, αλλά οι ομοιότητες στο ύφος και το στόρι είναι εμφανείς από την αρχή, κι εκεί που η γλυκύτατη Ντεμπορα Φρανσουά, πληκτρολογεί με περίσσιο πάθος και παροιμιώδη προσήλωση στη γραφομηχανή της, σχεδόν περιμένεις να γυρίσει και να αναφωνήσει με τη γνώριμη τσαχπινιά της Αλίκης: «Πιο γρήγορα, πιο γρήγορα»!

Η ταινία του Ρεγκίς Ρουνσάρντ αφηγείται την ιστορία μίας νεαρής κοπέλας, της Ροζ Παμφίλ, που έχει καημό και όνειρο να γίνει δακτυλογράφος και να πληκτρολογεί για το υπόλοιπο της ζωής της (περί ορέξεως…). Αφήνει λοιπόν το μικρό χωριό όπου μεγάλωσε και μετακομίζει σε μία πόλη της Νορμανδίας όπου καταφέρνει να βρει δουλειά στο ασφαλιστικό γραφείο του γοητευτικού Λουί Εσάρντ. Η Ροζ είναι πολύ κακή και ατσούμπαλη γραμματέας, αλλά εξαιρετικά γρήγορη δακτυλογράφος, ακόμα κι αν στην αρχή δκατυλογραφεί μόνο με τους δείκτες των χεριών της! Θαμπωμένος από το ταλέντο (και τα κάλλη της φυσικά), ο Λουί Εσάρντ αποφασίζει να τη βάλει να δηλώσει συμμετοχή σε ένα διαγωνισμό δακτυλογραφίας, ο οποίος θα τους ταξιδέψει από τη Νορμανδία στο Παρίσι, κι από ‘κει στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, ενώ στην πορεία θα αναπτυχθεί και το αναπόφευκτο ειδύλλιο.

Το “Populaire” είναι γλυκό και δροσερό αλλά του λείπει το βάθος. Ξεκινώντας από τα βασικά, ποτέ δε γίνεται κατανοητός ο “καημός” του Λουι Εσάρντ να βάλει την Ροζ στο διαγωνισμό, ούτε είναι σαφές τι έχει αυτός να κερδίσει από όλη αυτή την ιστορία- πέρα φυσικά από την αγάπη της! Το ρομάντζο τους από την άλλη εξελίσσεται όμορφα και διακριτικά με την απαραίτητη αμηχανία και καλοδεχούμενο χιούμορ. Είναι κρίμα που αρκετά συχνά η ταινία φλερτάρει με το μελόδραμα, καθώς οι πιο δραματικές της σκηνές χαλάνε το ανάλαφρο κωμικό κλίμα και δε δένουν με το σύνολο του έργου. Η Ντεμπορα Φρανσουά είναι γλυκύτατη και πειστική στο ρόλο της προσηλωμένης και αποφασισμένης να νικήσει Ροζ ενώ, από την άλλη, ο Ρομάν Ντουρίς, αν και άξιος συμπρωταγωνιστής, φαίνεται να προσπαθεί υπερβολικά να περάσει ως γοητευτικό, μάτσο αφεντικό, χωρίς να είναι πάντα απόλυτα επιτυχημένος. Η σκηνοθεσία του Ροσάρντ είναι αρκετά ακαδημαική, αλλά η αναπαράσταση της εποχής άψογη, καθώς ο σκηνοθέτης και οι συνδημιουργοί του έργου επιστρατεύουν την έντονη χρωματική παλέτα που φαίνεται να «σημάδεψε» τα ‘50s, και μας δίνουν ένα εικαστικό σύμπαν παρόμοιο με αυτό που έστησε ο Φρανσουά Οζόν για τις υπέροχες «Οχτώ Γυναίκες» δέκα χρόνια πριν.

Το “Populaire” είναι μια ιδανική ταινία για θερινό σινεμά. Χωρίς να είναι κάτι σπουδαίο, και φλερτάροντας ενίοτε με και με το χασμουρητό λόγω μεγάλης διάρκειας (112’), έχει δύο γοητευτικούς πρωταγωνιστές, ένα γλυκό ρομάντζο διανθισμένο με καλόγουστο χιούμορ και ένα σύμπαν που φαίνεται να προσπαθεί (ίσως υπερβολικά) να συνδυάσει το “The Artist” με το “Mad Men” έχοντας φυσικά και μία ισχυρή εσάνς… Αλίκης και Δημήτρη (κόβω το κεφάλι μου ότι ο Ροσάρντ έχει δει τη “Μοντέρνα Σταχτοπούτα”)! Εύπεπτη και ευχάριστη, θα την ξεχάσεις μετά την προβολή, αλλά μάλλον θα διασκεδάσεις κατά τη διάρκεια.

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ