Υψηλή Μαγειρική – Haute Cuisine/Les Saveurs du Palais (2012)

...






 

Γράφει ο Νικόλας Θεοδωράκης


Σκηνοθεσία:Christian Vincent
Σενάριο: Etienne Comar, Christian Vincent, Danièle Mazet-Delpeuch
Πρωταγωνιστούν: Catherine Frot, Arthur Dupont, Jean d’Ormesson
Διάρκεια: 95’
Χώρα: Γαλλία
Διανομή: Filmtrade

 

Είναι εντυπωσιακό πόσο πλούσιο μπορεί να είναι ένα πιάτο, πόσα μπορεί να χρειαστεί για να ετοιμαστεί και πόσες αισθήσεις μπορεί να ξυπνήσει. Από την άλλη, ένα μικρό λάθος μπορεί να καταστρέψει το αποτέλεσμα ολοκληρωτικά. Στην συγκεκριμένη περίπτωση θα λέγαμε ότι το γεύμα ήταν απλά, άνοστο.

Η Υψηλή Μαγειρική βασίζεται στις αναμνήσεις της Danièle Delpeuch, της μοναδικής μέχρι σήμερα, γυναίκας Σεφ στο Προεδρικό Μέγαρο της Γαλλίας, προσωπική Σεφ του Φρανσουα Μιτεράν, την περίοδο που ήταν Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας. Η ταινία ξεκινά από την μακρινή Ανταρκτική, όπου βρίσκουμε την πρωταγωνίστρια, μετά την θητεία της στα «Ανάκτορα» να ξαναστέκεται στα πόδια της, μαγειρεύοντας για την εκεί ερευνητική ομάδα. Η γεωγραφία της Υψηλής Μαγειρικής δίνει πολλές ενδιαφέρουσες οδούς για να ακολουθήσει η ταινία. Για τον πολιτικό ρόλο του ανδρός, για τις εντυπωσιακές, γαστρονομικές δημιουργίες της γυναικός, για τη μάχη της γυναικός στην ανδροκρατούμενη κουζίνα, για το πώς καταλήγει στην Ανταρκτική η πρωταγωνίστρια κ.α.

Από την αρχή, όμως, εγκαταλείπεται το θέμα της πολιτικής. Σε ένα από τα πιο ισχυρά πολιτικά κέντρα του πλανήτη, ειδικά την περίοδο Μιτεράν, η ταινία θεωρεί ότι είναι πιο «σημαντικές» οι έριδες της κουζίνας. Σε αυτήν τη βάση και η ταινία χάνει μεγάλο κομμάτι της δυναμικής της. Αντίθετα, η ταινία θα αγγίξει με αγάπη το ζήτημα του φαγητού. Το φαγητό, όχι ως ανάγκη του ανθρώπου για επιβίωση, αλλά ως τέχνη, ως ιστορία, ακόμη και ως φιλοσοφικό ζήτημα, μα πάνω από όλα ως…απόλαυση. Αρνάκια, μανιτάρια, κοτόπουλα, καρότα, σέλινο, μύδια, ψαρικά, κρεατικά, λαχανικά, τα 100 θαύματα του κόσμου της κουζίνας, περνούν από μπροστά μας τόσο όμορφα και γευστικά που θες να γίνεις Οβελίξ. Πράγματι, η Υψηλή Μαγειρική σου δίνει μια εντυπωσιακή εικόνα του Γαλλικού πολιτισμού, μέσα από τη κουζίνα του.

Εδώ βρίσκεται ίσως και το μεγαλύτερο ατού της ταινίας. Φίλοι της υψηλής μαγειρικής θα πάρουν μια δυνατή μυρωδιά και θα μπορούσε πραγματικά να τους ανοίξει την όρεξη. Ακόμη και στην παγωμένη Ανταρκτική, που γυρίζει ξανά και ξανά η ταινία, χωρίς να υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος, το φαγητό γίνεται λόγος γιορτής, ακόμη και χωρίς τις επισημότητες των Ηλυσίων. Όμως και αυτό το πανηγύρι γεύσεων διακόπτεται απότομα. Η ταινία ακολουθώντας την πρωταγωνίστρια μία στο Προεδρικό Μέγαρο, μία στην Ανταρκτική, δε ξεκαθαρίζει τι θέλει να πει. Οι έριδες της κουζίνας σε αφήνουν αδιάφορο, ενώ η μαγειρική τέχνη περνά σε δεύτερη μοίρα καθώς περιμένεις μια κορύφωση ενός προσωπικού δράματος(;) που δεν συγκινεί. Εδώ ο κόσμος πεινάει, και οι Σεφ χτενίζονται, θα μπορούσε να πει κάποιος…

Συνεπώς, αν θες να δεις μια ταινία για το φαγητό, υπάρχει πάντα η υπέροχη και γευστικότατη Πολίτικη Κουζίνα. Αν όμως σε βγάλει ο δρόμος σου κατά την Υψηλή Μαγειρική, παρήγγειλε και καμιά πίτσα. Θα δέσει τέλεια!

 

 

 

Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ