Ζήτω η Ελευθερία – Viva la liberta (2013)

...






 

Γράφει ο Δημήτρης Βαρελάς


Σκηνοθεσία: Roberto Andò
Σενάριο: Roberto Andò, Angelo Pasquini (βασισμένο στο βιβλίο του) Roberto Andò
Πρωταγωνιστούν: Toni Servillo, Valerio Mastandrea, Valeria Bruni Tedeschi
Διάρκεια: 94’
Χώρα: Ιταλία
Διανομή:

 

2039f9c06c46d5e4b5d871c0089d076b_M

Καθώς οι εκλογές στην Ιταλία πλησιάζουν, ο αρχηγός του αριστερού κόμματος της αντιπολίτευσης Enrico Oliveri νιώθοντας όλο το βάρος στους ώμους του, αποφασίζει να εξαφανιστεί… Το δεξί του χέρι εφευρίσκει δικαιολογίες μέχρι να καταφέρει να τον βρει, πράγμα που δεν καταφέρνει. Ψάχνοντας θα συναντήσει απροσδόκητα τον δίδυμο αδελφό του Giovanni Ernani, συγγραφέα-φιλόσοφο που πρόσφατα επέστρεψε από ψυχιατρική κλινική. Παρότι τα δύο αδέλφια έχουν χρόνια να μιλήσουν, λόγω συμβάντων στον παρελθόν, ο Giovanni θα δεχθεί να παραστήσει τον Enrico έως ότου αυτός επιστρέψει.

Αυτό όμως που δεν μπορεί κανείς να προβλέψει είναι τι θα συμβεί όταν τοποθετήσεις ένα τέτοιο άτομο σε αυτή τη θέση… Σε μια ομιλία, σε συνεντεύξεις, σε συναντήσεις με πολιτικούς και τον πρόεδρο της χώρας… ο Giovanni όχι μόνο δεν θα διαβάσει απλά τα κείμενα που το έχουν δώσει, αλλά θα δώσει μια φρέσκια και ξεχωριστή πνοή σε ένα πολιτικό τοπίο που μοιάζει παγωμένο και αναχρονιστικό..

Η ταινία του Roberto Ando (σενάριο και σκηνοθεσία) ισορροπεί ευφυώς και διασκεδαστικά ανάμεσα στο δράμα, την κωμωδία και την πολιτική σάτιρα. Το εύρημα με την αντικατάσταση ενός χαρακτήρα από έναν άλλο που να του μοιάζει (και ιδιαίτερα από τον δίδυμό του) έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως στον κινηματογράφο. Εδώ όμως έχουμε την ευκαιρία να δούμε τον εξαιρετικό Toni Servillo (Il Divo, La Grande Bellezza) που με το στυλ, τις κινήσεις και τη χαρακτηριστική ομιλία του καθενός συνθέτει δύο διαφορετικούς και παράταιρους ανθρώπους.

Ο Enrico δραπετεύοντας στη Γαλλία σε ένα αυτοψυχαναλυτικό ταξίδι συναντά μια πρώην αγαπημένη, θυμάται την αγάπη του για το σινεμά και καταπιάνεται μετά από χρόνια με χειρονακτικές εργασίες. Ο Giovanni έχοντας (ή μήπως όχι;) συναίσθηση της θέσης που βρίσκεται ξαφνικά, σπάει το αλεξίσφαιρό γυαλί πίσω από το οποίο κρύβονται οι πολιτικοί, καίει τον ξύλινο λόγο με τον οποίο στην πλειοψηφία υπεκφεύγουν λέγοντας πολλά αλλά ανούσια, και απευθύνεται ειλικρινά και ευθέως στον καθένα ξεχωριστά.

Μπορεί η ταινία να μη μπαίνει σε βαθιά νερά όσων αφορά το διεφθαρμένο σκοτεινό πολιτικό παιχνίδι, αλλά με σωστό ρυθμό καταφέρνει να θίξει με σοβαρό αλλά και κωμικοτραγικό τρόπο θέματα όπως η αδυναμία της αριστεράς για ένα σωστό marketing της θέσης της, η διαφορετικότητα δύο πανομοιότυπων εμφανισιακά ανθρώπων, η νοσταλγία του παρελθόντος και των χαμένων ονείρων και ιδανικών. Η άψογη φωτογραφία, οι καλές ερμηνείες, τα κωμικά ξεσπάσματα και η επικαιρότητα του θέματος συντελούν στο άρτιο αποτέλεσμα του Viva La Libertà.

Δείτε όλες τις ταινίες της εβδομάδας

 

 

 

Δημήτρης Ασπρολούπος

Αγαπώ τον Χίτσκοκ, τον Φιντσερ, τον Χάνεκε, τον αγγλικό ρεαλισμό και το σκανδιναβικό σινεμά αλλά παράλληλα έχω και ένα soft spot για τον Γουές Αντερσον.
Δεν υπάρχουν σχόλια

ΑΠΑΝΤΗΣΕ

*

*

ΣΧΕΤΙΚΑ